หลายท่านคงจะเคยรับทราบเหตุการณ์ที่กองกำลังกะเหรี่ยงก็อดอาร์มี่บุกยึดโรงพยาบาลราชบุรีเมื่อวันที่ ๒๔ มกราคม ๒๕๔๓ ช่วงนั้นผมทำงานเป็นหมอที่โรงพยาบาลบ้านโป่ง ราชบุรี จังหวัดราชบุรีเป็นจังหวัดพิเศษเพราะมีโรงพยาบาลใหญ่ ๔ แห่งในจังหวัด มีโรงพยาบาลราชบุรีเป็นโรงพยาบาลศูนย์ มีโรงพยาบาลบ้านโป่ง โรงพยาบาลโพธาราม โรงพยาบาลดำเนินสะดวกเป็นโรงพยาบาลทั่วไป หลังจากที่ผมลาออกจากการเป็นอาจารย์โรงเรียนแพทย์ผมก็ไปตกระกำระหกระเหินชดใช้วิบากกรรมที่ทำไว้ ๒ ปี จึงขอกลับเข้ารับราชการใหม่ที่โรงพยาบาลบ้านโป่งเมื่อปี ๒๕๔๒

การขอกลับเข้ารับราชการใหม่มี ๓ ทางเลือกคือเอาวุฒิการศึกษามาเริ่มต้นใหม่เลยไม่สนใจของเดิม หรือทางเลือกที่ ๒ ต่อยอดระดับซีเดิม เงินเดือนเดิม และเอาอายุราชการเดิมมานับต่อ แต่ต้องเอาบำเหน็จบำนาญที่รับมาช่วงที่ลาออกคืนหลวงให้ครบ หรือทางเลือกที่ ๓ ต่อยอดระดับซีเดิม เงินเดือนเดิม ไม่เอาอายุราชการเก่า อันนี้ไม่ต้องคืนบำเหน็จบำนาญ

ผมเลือกทางที่ ๑ แต่ผู้อำนวยการบอกว่าจะเสียโอกาสให้เลือกทางเลือกที่ ๒ หรือ ๓ ผมใช้เงินบำเหน็จจ่ายหนี้สหกรณ์ออมทรัพย์สงขลานครินทร์หมดเกลี้ยงไปแล้ว ไม่มีเงินคืนหลวง ผมเลยต้องเลือกทางเลือกที่ ๓

คราวนี้ตอนผมลาออกจากการเป็นอาจารย์ผมเป็น ซี ๗ ในมหาวิทยาลัยการเลื่อนระดับจาก ซี ๖ เป็น ซี ๗ ไปโดยอัตโนมัติตามขั้นเงินเดือน แต่ของกระทรวงสาธารณสุขการเลื่อนระดับดังกล่าวต้องมีกระบวนรวบรวมผลงานประกอบคำขอ ผมจึงต้องประสานขอข้อมูลเก่าจากภาควิชาศัลยศาสตร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ มานั่งเขียนสรุปตามแบบฟอร์มที่ยุ่งเหยิง ในระหว่างนั้นผมมีสถานะเป็นลูกจ้างใช้เงินบำรุงของโรงพยาบาลจ้างยังไม่ได้เป็นข้าราชการ พอยื่นไปที่กองการเจ้าหน้าที่ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข ก็เป็นจังหวะพอดีที่มีคำสั่งจำกัดอัตรากำลังเจ้าหน้าที่ไม่มีการรับข้าราชการเพิ่ม โชคชะตาเล่นตลกกับผมจริง ๆ

แต่ผมยังโชคดีมีบุญเก่าอยู่บ้าง ผมไปปรึกษากับอาธัชชัย มุ่งการดี อาเขยผมซึ่งเคยเป็นอดีตอธิบดีกรมอนามัย อาธัชชัยยกหูโทรศัพท์ไปหาอาจารย์ณรงค์ศักดิ์ อังคะสุวพลา รองปลัดกระทรวงสาธารณสุขที่เป็นผู้รับผิดชอบเรื่องอัตรากำลัง ผมไปพบท่านที่กระทรวงฯ อาจารย์บอกว่าไม่มีปัญหาโชคดีที่ผมเป็นศัลยแพทย์ เป็นสาขาที่โรงพยาบาลบ้านโป่งยังขาดเลยได้ดำเนินการต่อไม่มีปัญหา ระหว่างนั้นก็รอกระบวนการของกองการเจ้าหน้าที่ไป

เช้าวันที่ ๒๔ มกราคม ๒๕๔๓ ผมกำลังจะเข้าผ่าตัด ผู้อำนวยการเรียกไปพบบอกว่ามีทหารกะเหรี่ยงบุกยึดโรงพยาบาลราชบุรี ต้องส่งทีมแพทย์พร้อมรถพยาบาลไปช่วยเหลือ ท่านแจ้งหัวหน้ากลุ่มงานศัลยกรรมแล้วได้รับคำตอบว่ามีภารกิจต้องผ่าตัดคนไข้ที่เตรียมไว้ หมอผ่าตัดอีกคนก็ตอบแบบเดียวกัน เลยถามผมอีกคนผมก็ตอบว่าผมเตรียมคนไข้ผ่าตัดเหมือนกัน แต่ถ้าไม่มีใครผมงดคนไข้ผมแล้วผมไปให้ก็ได้ เพราะในใจผมคิดว่าผู้อำนวยการช่วยผมให้มีงานทำผมก็ควรตอบแทนบุญคุณพี่เขาในยามเดือดร้อน เนื่องจากเป็นภาวะวิกฤติคับขันที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนไม่มีใครบอกได้ว่าจะเจออะไรบ้าง สิ่งที่ผมเตรียมคือสวดมนต์ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครอง พร้อมกับเอา Glock21 พร้อมกระสุนขนาด ๑๑ มม.อีก ๓ แม็กกาซีน กะว่าถ้าดวงซวยก็คงต้องยิงกับกะเหรี่ยง แล้วขึ้นรถพยาบาลไปราชบุรีโดยไม่บอกรายละเอียดแฟนว่าสถานการณ์คับขัน บอกแค่ว่าไปช่วยลำเลียงคนไข้นอกโรงพยาบาล

เมื่อไปถึงก็ต้องไปรายงานตัวกับอาจารย์สุจริต ศรีประพันธ์ ปลัดกระทรวงสาธารณสุขที่ไปคอยสั่งการอยู่ที่สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดราชบุรี แล้วไปรวมพลที่สนามกีฬาฝั่งตรงข้ามโรงพยาบาลราชบุรี เพื่อรับทราบแผนการปฏิบัติงานว่าใครต้องทำอะไรบ้าง ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงปืนเป็นระยะ ๆ แต่โชคดีมีการเจรจาได้ระดับหนึ่งเราก็แค่เอารถพยาบาลเข้าไปลำเลียงคนไข้ที่มีปัญหาออกไปส่งโรงพยาบาลอื่น จนสุดท้ายกองกำลังกะเหรี่ยงก็อดอาร์มี่ก็โดนจัดการเกลี้ยง

เมื่อกลับมาก็ทราบว่าหนังสือให้ผมกลับเข้ารับราชการมาถึงโรงพยาบาลในช่วงที่ผมไปราชการสนามพอดี หัวหน้างานการเจ้าหน้าที่แจ้งผู้อำนวยการว่าส่งผมไปปฏิบัติงานนี้ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นผมไม่ได้อะไรเลย เพราะเป็นลูกจ้างชั่วคราวของโรงพยาบาลไม่ใช่ข้าราชการ ผู้อำนวยการเลยจัดการโทรศัพท์คุยกับนายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดขอดำเนินการให้ผมมีสถานภาพเป็นข้าราชการตั้งแต่วันนั้นเลย แล้วค่อยให้นายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดลงนามย้อนหลัง

วันรุ่งขึ้นผมเลยถือหนังสือไปให้พี่สุพรรณ ศรีธรรมมา อธิบดีกรมการแพทย์คนปัจจุบันซึ่งในขณะนั้นเป็นนายแพทย์สาธารณสุขจังหวัดราชบุรีลงนามเป็นอันเสร็จสิ้นกระบวนความได้กลับเป็นข้าราชการเต็มตัวอีกครั้งหนึ่ง

.....ผมเลยได้ชื่อว่าเป็นหมอที่ได้ดีเพราะก็อดอาร์มี่ ก็เป็นอีก ๑ ประสบการณ์ อีก ๑ รสชาติของชีวิตผม....