งงกับตนเองเหมือนกัน ตอนเป็นเด็กนักเรียนชั้นประถมวิชาที่ผมไม่ชอบเลยคือเรียงความ สมัยนั้นเวลาสอบข้อสอบจะให้เลือกว่าจะทำอะไรก็ได้อย่างใดอย่างหนึ่งระหว่างการเขียนจดหมายกับการเขียนเรียงความ ผมจะเลือกการเขียนจดหมายลากิจลาป่วยไปตามเรื่อง แต่หากบังคับว่าต้องเขียนเรียงความข้อสอบมักจะกำหนดว่าไม่น้อยกว่า ๒๐ บรรทัด ผมก็จะเขียนตัวโต ๆ เว้นวรรคเยอะ ๆ พอครบ ๒๐ บรรทัดก็จบเลย แต่นี่ผมเขียนเล่าเรื่องดราม่าของผมมาหลายตอนแล้วใส่ไข่เติมน้ำปลาผงชูรสพริกน้ำส้มสนุกไปเลย

ในปี ๒๕๔๓ ต้นปีมีเรื่องก็อดอาร์มี่ที่ทำให้ผมได้กลับเข้ารับราชการในวันนั้น ปีนั้นคงเป็นปีที่ฟ้าลิขิตให้ผมต้องตกที่นั่งสมิงพระรามอาสา เพราะพอช่วงปลายปีเดือนพฤศจิกายน ๒๕๔๓ เกิดเหตุการณ์ภัยธรรมชาติน้ำป่าไหลหลากเข้าท่วมจังหวัดหาดใหญ่อย่างฉับพลัน(ผมเรียกตามอดีตนายกรัฐมนตรีคนหนึ่งนะ) เกิดความเสียหายไปทั่วไม่เว้นแม้แต่โรงพยาบาลหาดใหญ่ซึ่งเสียหายมากจนไม่สามารถให้บริการได้ทั้งห้องตรวจผู้ป่วยนอก คลังยาตลอดจนบ้านพักบุคลากรโดนน้ำท่วมหมด

กระทรวงสาธารณสุขก็เวียนแจ้งขอความช่วยเหลือ ผู้อำนวยการผมก็ให้จัดทีมหมอ พยาบาล เจ้าหน้าที่เภสัชพร้อมด้วยยาและเวชภัณฑ์ ตลอดจนน้ำดื่มที่ รพ.ผลิตเองเตรียมลงไปช่วยโรงพยาบาลหาดใหญ่ พี่แกเจอปัญหาเดิม ๆ คือไม่มีหมอคนไหนยอมเป็นอาสาสมัครเพราะเขาเปิดคลินิกเช้าเย็นคนไข้ล้นคลินิกกันทุกคนถ้าไปต้องเสียรายได้มหาศาล อีกอย่างจะไปเจอความลำบากอะไรบ้างก็ไม่รู้ ก็หนีไม่พ้นหมอนอกคอกที่ไม่เปิดคลินิก ไม่สนใจความลำบากเอ่ยปากอาสากับผู้อำนวยการเอง ตอนนั้นในใจผมก็คิดว่านอกจากจะตอบแทนบุญคุณพี่วิทยา จารุพูนผล ผู้อำนวยการที่มีบุญคุณกับผมแล้วยังเป็นการลงไปช่วยพี่ ๆ น้อง ๆ ที่หาดใหญ่เมืองที่ผมเคยอาศัยเป็นที่เรียนที่ทำงานรวมกัน ๑๘ ปี ได้ไปเยี่ยมเยียนพรรคพวกที่เคยร่วมสภากาแฟกินมื้อเที่ยงด้วยกันทุกวันนับ ๑๐ ปี

การเดินทางไปด้วยรถตู้นอกจากผมก็มีพยาบาล ๓ คน เจ้าหน้าที่เภสัช ๑ คน พนักงานขับรถอีก ๑ คน บรรทุกสัมภาระไปเพียบ ระหว่างเดินทางจากบ้านโป่งไปหาดใหญ่ก็เจอฝนตกหนักตลอดทางติดต่อใครที่หาดใหญ่ไม่ได้เลยเพราะทุกอย่างใช้การไม่ได้ ไฟฟ้า น้ำประปา ระบบการสื่อสาร เราไปถึงสุราษฎร์ธานีตอนเย็น จังหวะดีสามารถโทรศัพท์ติดต่อพี่กมล วีระประดิษฐ์ ผู้อำนวยการโรงพยาบาลหาดใหญ่ได้ พี่กมลบอกว่าน้ำเพิ่งลดเมื่อเช้า ยังไม่มีไฟฟ้า ให้ผมพักกลางทางก่อนค่อยเข้าหาดใหญ่ตอนเช้า เพราะถ้าไปถึงหาดใหญ่ค่ำจะลำบากเรื่องที่พักและอาหารการกิน ผมในฐานะหัวหน้าทีมเลยให้มุ่งหน้าไปหาที่พักที่ทุ่งสง เราไปนอนพักเอาแรงที่โรงแรมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ทุ่งสง รุ่งเช้ากินอาหารเสร็จก็มุ่งหน้าต่อไปหาดใหญ่

เมื่อเดินทางถึงหาดใหญ่เรามุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลหาดใหญ่ ทีมเจ้าหน้าที่ทั้งหมอ พยาบาล และเจ้าหน้าที่อื่น ๆ กำลังช่วยกันทำความสะอาดตึกอำนวยการ ทั้ง ๆ ที่บ้านตนเองที่น้ำท่วมเหมือนกันยังไม่ได้เก็บกวาดเลย ผมเจอเพื่อนรุ่นน้องคือหมออมร รอดคล้าย ซึ่งอยู่กลุ่มงานเวชกรรมสังคมกำลังสั่งการเรื่องการเตรียมให้บริการคนไข้ ก็เลยอาสาว่าเดี๋ยวทีมผมจะออกตรวจแทนทีมหาดใหญ่เอง ให้ทีมหาดใหญ่กลับไปดูแลบ้านเรือนตนเอง ได้ทีมจากโรงพยาบาลชลบุรีมาช่วยอีก ๑ ทีม เราจัดการตั้งโต๊ะ ตั้งเตียง จัดยาและเวชภัณฑ์ต่าง ๆ เรียบร้อยแล้วก็ให้บริการเลย มีคนไข้มารับการตรวจรักษาเยอะมาก โรคฮิตคือผิวหนังเปื่อย หวัด และอุจจาระร่วง พอเที่ยงทางโรงพยาบาลหาดใหญ่จัดข้าวกล่องมาให้ ตอนนั้นก็คิดแต่จะให้บริการคนไข้ที่เดือดร้อนลืมนึกไปว่าพวกเรายังไม่มีที่พักเลย เราตรวจรักษาคนไข้กันจนถึง ๔ โมง พี่พยาบาลก็ถามผมว่าหมอคืนนี้เราจะพักที่ไหน ผมเลยนึกได้ ตอนนั้นหาดใหญ่ยังอยู่ในภาวะวิกฤติไม่มีไฟฟ้า ไม่มีน้ำประปาเดือดร้อนกันทุกหย่อมหญ้า การพักในหาดใหญ่คงจะไม่สะดวก ด้วยความเป็นเจ้าถิ่นเก่าผมเลยโทรศัพท์ไปหารุ่นพี่ที่ซี้กันตั้งแต่เป็นนักศึกษาสมัยเล่นเทนนิสด้วยกัน ซึ่งเป็นเจ้าของโรงแรมสุขสมบูรณ์ ๒ ที่สงขลาบอกว่าจะพาทีมไปพักโชคดีมีห้องพักพอให้ทีมเราได้พักพอดี เช้าเราก็นั่งรถไปตรวจรักษาคนไข้ที่โรงพยาบาลหาดใหญ่ พอเย็นเราก็กลับไปสงขลา ผมพาทีมไปหาอาหารอร่อย ๆ กินทุกเย็น บอกว่าเบี้ยเลี้ยงที่ได้เอามากินของอร่อย ๆ ดี ๆ กันดีกว่า พยาบาลที่อยู่ในทีมบอกว่ากลับไปบ้านโป่งหนูจะบอกเพื่อนว่าหมอปานพาไปลำบาก กินข้าวกับกระเทียมเจียว ผักกาดดอง ยำมะม่วงเบา หนูจะไม่บอกว่าใต้กระเทียมนั่นมันปลากระบอกไข่ร้านแต้เฮียงอิ๊วอันเลื่องชื่อของสงขลา ยังมีขนมสารพัดอย่างที่คนต่างถิ่นไม่เคยกินทั้งย่านถนนนางงาม ย่านถนนนครใน ย่านวิกบ้านบน

เราช่วยโรงพยาบาลหาดใหญ่อยู่ ๑ สัปดาห์ สถานการณ์ทุกอย่างกลับคืนเป็นปกติ ทีมเราก็ถอนตัวเดินทางกลับบ้านโป่ง ระหว่างเดินทางกลับทุกคนรู้สึกมีความสุขที่ได้บำเพ็ญตนให้เป็นประโยชน์กับเพื่อนร่วมวิชาชีพ กับประชาชนที่กำลังตกทุกข์ได้ยาก ไม่มีใครบ่นว่าลำบาก มีแต่บอกว่าโชคดีที่มีผมเป็นหัวหน้าทีมเลยจัดการอะไรในฐานะเจ้าถิ่นเก่าได้เป็นอย่างดี ตัวผมเองก็รู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์แล้วยังไม่สร้างความลำบากให้กับลูกทีม

.........ก็เป็นอีกประสบการณ์ที่ดีของผมที่จดจำไปจนวันตาย.......