ผมกับหมอนี่มีอะไรที่สนุก ๆ เยอะ ผมผ่านเรื่องราวอะไรต่างๆมามากมายทั้งร้ายทั้งดี อย่างที่เล่าไปแล้วผมเป็นอารมณ์ร้อน ไม่ค่อยยอมใคร โดยเฉพาะพวกที่ชอบอ้างอภิสิทธิ์เหนือคนอื่น มีอยู่วันหนึ่งไปทำงานที่ รพ.ตอนเช้า ผ.อ.ตามไปพบ ถามว่าเมื่อคืนออกตรวจคลินิกนอกเวลาเป็นยังไงบ้าง มีอะไรมั๊ย ผมก็ตอบไปว่าก็ปกติดี คนไข้เยอะเหมือนปกติ ผ.อ.บอกว่าผมได้รับโทรศัพท์ร้องเรียนจากนักข่าวท้องถิ่นว่าเมื่อวานมีคนไข้รายหนึ่งปวดท้องมาตรวจที่คลินิกนอกเวลาแล้วไม่ได้นอน รพ. คนไข้ไม่พอใจเพราะว่าเป็นข้าราชการมีสิทธิเบิกสวัสดิการข้าราชการควรจะได้นอน รพ. ผมก็ตอบไปว่าการให้นอน รพ.หรือไม่เป็นดุลพินิจของผม ไม่ใช่ตามสิทธิของคนไข้ หากผมตรวจดูแล้วคิดว่าไม่มีข้อบ่งชี้ที่ต้องนอน รพ.ผมก็ไม่สั่งให้นอน รพ.เป็นภาระกับบุคลากรคนอื่น ๆ โดยไม่จำเป็น ช่วงสาย ๆ ผ.อ.ก็บอกว่าได้โทรศัพท์ไปคุยกับคนไข้เองแล้ว คนไข้เป็นผู้หญิงมีอาชีพเป็นครูมาด้วยเรื่องปวดท้องแถวลิ้นปี่ ผ.อ.ถามว่าคุณหมอเขาทำอะไรบ้าง คนไข้บอกว่าหมอถามอาการแล้วก็ตรวจไม่พูดอะไรมาก ตรวจเสร็จก็บอกว่าไม่มีอะไรเดี๋ยวเอายาไปกิน ผ.อ.ถามว่าแล้วครูบอกหมอหรือเปล่าว่าอยากนอน รพ. คนไข้ตอบว่าไม่ได้บอก เพราะปกติถ้าเป็นหมอคนอื่นก็จะสั่งให้นอน รพ. ไม่นึกว่าหมอคนนี้จะให้ยากลับบ้าน ผ.อ.ถามต่อว่าแล้วกลับไปกินยาหรือเปล่า อาการดีขึ้นมั๊ย คนไข้ตอบว่ากลับไปก็กินยาตามที่หมอสั่ง อาการปวดท้องหายไปเลย ไม่ปวดอีกแล้ว ผ.อ.ท่านเลยบอกคนไข้ว่าคุณหมอคนนี้เป็นหมอผ่าตัดที่เก่ง ธรรมชาติหมอผ่าตัดไม่พูดมาก ถามอาการ ตรวจแล้วก็จ่ายยา หากมีข้อบ่งชี้ต้องผ่าตัดก็ผ่าเลย ผมเลยรอดตัวจากการเป็นข่าวทางหน้าหนังสือพิมพ์ว่า...ดูแลคนไข้ไม่ดีไม่ยอมให้คนไข้นอน รพ. ปล่อยให้คนไข้กลับไปหายปวดท้องที่บ้าน... ท่ามกลางสายตาที่มองผมอย่างมารของคนไข้กลุ่มหนึ่ง แต่ผมนี่เป็นหมอพ่อพระของพระเลยนะ รอง ผ.อ.ผมมีคนไข้ประจำตัวอยู่รายหนึ่งเป็นท่านเจ้าคุณ เจ้าคณะอำเภอ ท่านเจ้าคุณหรือที่ผมเรียกท่านว่าหลวงพ่อท่านเป็นคนไข้ติดการฉีดยา เวลาเป็นอะไรท่านจะต้องโทรศัพท์มาหา รอง ผ.อ.บอกว่าอยากได้ยาฉีดสักเข็ม พอผมไปอยู่ที่ รพ.แห่งนี้ รอง ผ.อ.เลยได้โอกาสพาผมไปพบหลวงพ่อ แล้วบอกท่านว่าต่อไปนี้มีอะไรหมอคนนี้จะเป็นผู้ดูแลท่าน แทบทุกเดือนผมจะได้รับโทรศัพท์จากหลวงพ่อว่าไม่สบาย บางครั้งก็เป็นหวัด บางครั้งก็ปวดเมื่อย บางครั้งก็ปวดท้อง สิ่งที่ผมต้องทำคือเอา OPD card มาเขียนสั่งการรักษาด้วยยาฉีดสัก ๑ เข็ม เป็นยาบรรเทาอาการ แล้วก็พาพยาบาลไปฉีดยาให้หลวงพ่อที่วัด หลวงพ่อมีพระเลขานุการ ๑ รูป ที่ผมเรียกว่าหลวงพี่ หลวงพี่จะนำพระสารพัดชนิดมาให้ผมบ่อยมาก มีทั้งพระเครื่องพระบูชา บางครั้งก็จะมีขนมมาฝาก

ที่ รพ.ผมจะมีประเพณีทอดผ้าป่าหารายได้เข้ามูลนิธิสงฆ์อาพาธของ รพ.ทุกปี หลวงพี่ท่านนี้จะทำหน้าที่โฆษกประชาสัมพันธ์ในงาน ทุกครั้งท่านก็จะสรรเสริญหมอที่ดูแลคนไข้ดีอยู่ ๓ คนคือ ผ.อ., รอง ผ.อ. และแถมท้ายด้วยผมให้เป็นที่เขม่นต่อประชาชีทั้งหมอคนอื่น ๆ และประชาชนที่เหม็นหน้าผมอยู่แล้ว การรักษาหลวงพ่อนี่แหละที่ทำให้ผมต้องลดจริตของการเป็นหมอแบบตรงไปตรงมาลง เพราะผมต้องทำอะไรที่ไม่ถูกต้องตามหลักวิชา ผมเลยพบความจริงแห่งชีวิตว่า ไม่ว่าจะตรงสักแค่ไหน สักวันหนึ่งก็ต้องมีอะไรที่มาทำให้เราเอียง เพียงแต่ว่าการเอียงนั้นเอียงไปในทางที่ไม่ดีหรือเปล่า เราต้องมีวิจารณญาณว่าเราจะเอียงออกไปกี่องศา