คนเป็นหมอจำนวนหนึ่งเปรียบเสมือนกบในกะลา คือเก่งและรู้แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับวิชาชีพไม่ค่อยจะรับรู้ว่าโลกภายนอกเขามีอะไรกัน ผมเองก็เช่นกันนอกจากความรู้ทางการแพทย์(ซึ่งก็ไม่ค่อยจะมี) ผมก็รู้แต่ประวัติศาสตร์ ตอนเป็นแพทย์ประจำบ้านวันหยุดที่ไม่อยู่เวรก็ใช้เวลากับไปค้นข้อมูลประวัติศาสตร์ที่หอสมุดแห่งชาติ ท่าวาสุกรี จนกลับไปเป็นอาจารย์มีสภากาแฟกับเพื่อนฝูงอาชีพอื่นถึงได้รู้เรื่องราวที่ไม่เกี่ยวกับการแพทย์ แต่ที่ไม่เคยรู้เรื่องเลยก็คือเรื่องการเงิน การคลัง การเล่นหุ้น การลงทุน คิดว่าชีวิตนี้ก็คงต้องเป็นหมอไปจนตาย

เมื่อมาอยู่โรงพยาบาลบ้านโป่งก็ทำด้านรักษาแต่เปลี่ยนจากการเป็นหมอผ่าตัดทรวงอกไปเป็นหมอผ่าตัดทั่วไป แต่ละวันไม่ได้ออกไปไหนเลยอยู่แต่ในโรงพยาบาลกับหอพัก จนวันหนึ่งกระทรวงสาธารณสุขเกิดมีแนวคิดจะพัฒนาองค์กรให้เป็นองค์กรที่โปร่งใสหลังจากอื้อฉาวเรื่องทุจริตในการจัดซื้อยา จึงไปจับมือกับคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเปิดอบรมหลักสูตร “การพัฒนาผู้ตรวจสอบภายในสู่ความเป็นองค์กรที่โปร่งใส” และให้ทุกโรงพยาบาลส่งบุคลากรเข้าอบรม มาอีกแล้วโจทย์ยากของผู้อำนวยการ จะส่งใครไปงานแบบนี้ต้องส่งคนที่ไม่ใช่ผู้ที่รับผิดชอบเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ หรือการจัดซื้อจัดจ้างของโรงพยาบาล เดี๋ยวจะรู้ช่องทางอุดช่องโหว่หากมีใจทุจริต ช่วงนั้นพอดีมีพี่พยาบาลมาชวนผมไปเป็นทีมพัฒนาคุณภาพของโรงพยาบาลเตรียมการรับรองมาตรฐาน ISO มาตรฐาน HA ผู้อำนวยการเลยขอให้ผมเป็นตัวแทนโรงพยาบาลไปอบรมหลักสูตรนี้

จากคนที่ไม่เคยรู้เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ บัญชีสารพัดแบบ ต้องไปนั่งอบรมพื้นฐานการบัญชี แล้วต้องมานั่งเรียนกระบวนการตรวจสอบขั้นตอนต่าง ๆ ว่าจะทำอะไรบ้าง ทำอย่างไร มีทั้งตรวจสอบเอกสารไปจนถึงการนำข้อมูลการเงินไปใส่โปรแกรมสำเร็จรูปเพื่อให้โปรแกรมทำการวิเคราะห์ว่ามีอะไรที่ไม่ถูกต้องบ้าง งานนี้บรรดาหมอ ๆ ทั้งหลายที่ไปอบรมมึนตึ๊บกันไปตาม ๆ กัน

เขามีหลักสูตรต่อยอดซึ่งเน้นภาคปฏิบัติแต่กำหนดคุณสมบัติไว้ว่าจะต้องเป็นรองผู้อำนวยการ หรือหัวหน้ากลุ่มภารกิจสนับสนุนระบบบริการสาธารณสุข(พรส.) ของโรงพยาบาล โดยหวังว่าจะให้กลับมาเป็นหัวหน้าทีมตรวจสอบภายในของโรงพยาบาล แล้วมีพวกที่อบรมพื้นฐานแบบผมเป็นลูกทีม ผมเลยไม่ได้เข้าอบรมต่อ แต่ทั้งรองผู้อำนวยการและหัวหน้า พรส. โรงพยาบาลผมไม่สนใจเรื่องนี้และไม่ได้ไปอบรม

ผมเลยไม่มีหัวหน้าทีม อบรมฟรี ๆ กลับมาไม่มีงานทำ ลืมหมดแล้วด้วยว่าเขาสอนอะไรไปบ้างสิ่งที่เหลือคือประกาศนียบัตรโก้หรูใบเดียว

อย่างน้อยทำให้ชีวิตผมได้สัมผัสกับคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอีกครั้งหนึ่ง ครั้งแรกคือเมื่อผมเป็นนักเรียนแพทย์ที่กำลังจะรีไทร์ตอนปี ๒ ผมเลยสอบเอนทรานซ์ใหม่ติดคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี จุฬาลงการณ์มหาวิทยาลัยนี่แหละ โดยตอนนั้นยังเป็นเอนทรานซ์รวมเลือกรหัสคณะ จฬ.๓๔ ใช้วิชาสอบเหมือนคณะวิศวกรรมศาสตร์คือคณิตศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์ และภาษาอังกฤษ ไม่ต้องสอบชีววิทยา เลือกให้แหวกแนวไปจากแพทย์เลย สอบติดข้อเขียนแต่ไม่ได้ไปสอบสัมภาษณ์เพราะพ่อบอกว่าไม่ให้เรียน จะเรียนได้ต้องไปรีไทร์จากคณะแพทย์ก่อน ผมเลยกลับไปฮึดสู้จนไม่รีไทร์ แต่ก็ได้มีโอกาสได้ประกาศนียบัตรมีตราคณะนี้กับเขาเป็นเกียรติแก่ตนเอง