คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๑๒ คนสวยหัวตลาด

เอ่ยถึงหัวตลาดคนส่วนใหญ่จะคิดถึงเรื่องของนักเลงเจ้าพ่อ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวเชิงบู๊มาตั้งแต่รุ่นปู่ รุ่นพ่อ จนถึงรุ่นเรา แต่อันที่จริงหัวตลาดก็ยังมีเรื่องราวของความสวยงามเรื่องของคนสวยคนงามอยู่กับเขาเหมือนกัน

ฝั่งตรงข้ามบ้านกงสีมีร้านค้าของคนจีนร้านหนึ่งร้านนี้มีลูกสาวชื่อยุพิน เป็นที่เลื่องลือของหนุ่ม ๆ ในปัตตานี เพราะยุพินเป็นคนสวยระดับประกวดนางงาม แต่สายตาเด็กอย่างเราตอนนั้นยุพินก็เป็นอาหมวยที่ยิ้มแย้มเก่งคนหนึ่งแค่นั้นเองไม่ได้สะสวยอะไรมากมาย ในยุคนั้นไม่ว่ามีการประกวดนางงาม ประกวดเทพี เวทีไหนงานไหนก็ตามจะมีคนมาแย่งกันเป็นสปอนเซอร์ส่งยุพินเข้าประกวดนางงาม เข้าไปซื้อของในร้านจะเห็นรูปยุพินในชุดนางงามถือถ้วยรางวัลถือขันน้ำพานรองติดเต็มไปหมด บ่อยครั้งที่จะเห็นรถหน่วยงานราชการมาจอดหน้าร้านส่วนใหญ่เป็นพวกมาชักชวนยุพินไปประกวด บ่อยครั้งที่เห็นรถทหารมาจอดพวกนี้เข้าใจว่ามาขายขนมจีบกับยุพินมากกว่า

ยุพินจึงเป็นอีกหนึ่งสีสันของหัวตลาดแต่อย่างที่เอ่ยตั้งแต่แรกว่าในสายตาเด็กอย่างเรายุพินไม่ได้สวยอะไรมากมาในบ้านตึกขาวของปู่มีรูปที่ติดอยู่ข้างฝา เราเห็นรูปนั้นทุกวันเป็นรูปนางงามกับขันน้ำพานรองรางวัล เราว่านางงามในรูปสวยกว่ายุพินตั้งเยอะ นางงามในรูปคืออาละม่อมน้องสาวคนสุดท้องของพ่อเราเอง

อาม่อม

บริเวณบ้านเก่าของยุพินที่โดนไฟไหม้ เป็นลานหน้าบ้านกงสี รอการบูรณะใหม่

คนสวยอีกคนที่เป็นสีสันของหัวตลาดเป็นคนสวยยามราตรี เพราะกลางวันเราแทบจะไม่เคยเห็นเธอเลย ทุกวันช่วงหัวค่ำเธอจะมาด้วยชุดที่มีสีสันฉูดฉาดแสบตา บางคืนเสื้อลายดอกกระโปรงสีแดงแปร๊ด ทาหน้าหรืออาจจะเรียกว่าพอกหน้าด้วยแป้งขาวทาปากด้วยลิปสติกสีแดงแปร๊ดเหมือนกระโปรง พอมาถึงหน้าบ้านเธอก็จะยืนรอจนพวกเราออกมาแบบรู้เวลายังกะนัดกันไว้เกือบทุกคืน ยืนเฉย ๆ ไม่พูดไม่จากับใครเลย พอพวกเรามากันพร้อมหน้าพร้อมตา เธอก็จะเริ่มร้องเพลงบูรงก่าก้าตูวา พอถึงท่อนฮุกว่าเรชุม เรชุม เรชุม โอลาลา ก็จะมีเสียงประสานพร้อมกับปรบมือของ ด.ช.ป้อง ซึ่งชมชอบเธอมากกว่าใคร พอเธอร้องจบ ด.ช.ป้องก็จะเอาเงินให้เธอ ๑ บาท พวกเราไม่รู้ว่าเธอชื่อจริง ๆ ว่าอะไร แต่เราเรียกเธอว่า “เรชุม” ตามเพลงที่เธอร้องทุกคืน

เธอทำให้เรารู้จักเพลงบูรงก่าก้า เธอทำให้เรารู้ว่าผู้ชายที่มีจิตใจและแต่งกายเป็นหญิงมีคำเรียกว่า“กะเทย” ไม่รู้ว่าเรชุมบ้านอยู่ไหนและช่วงหลังเธอหายหน้าหายตาไปไหน

นี่เป็นอีกเรื่องราวที่มีสีสันของหัวตลาดในอดีต

บันทึกวันที่ ๒๘ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒