คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๑๕ เด็กบ้านสะบารัง

การเป็นเด็กนักเรียนบ้านสะบารังทำให้ไปโรงเรียนสะดวกมาก เช้าขึ้นมาก็หิ้วกระเป๋าเดินไปโรงเรียน ตกเย็นเลิกเรียนก็เดินกลับบ้าน เถลไถลออกนอกทางไม่ได้ เพราะต้องรีบกลับไปอาบน้ำเตรียมตัวไปเรียนพิเศษ ซึ่งเอาไว้เล่าถึงการเรียนพิเศษภาษาอังกฤษ

ตอนที่เข้าเรียนบ้านสะบารังอยู่ห้อง ป.๕ก. มีครูประจำชั้นชื่อครูปราณี สาครินทร์ พอขึ้น ป.๖ เขาจัดระเบียบห้องเรียนใหม่ แทนที่จะให้ห้อง ก. เป็นห้องเก่ง คราวนี้ทางโรงเรียนจับคละนักเรียนไม่ให้มีห้องเก่งมาก เก่งน้อย ผมถูกจัดให้อยู่ห้อง ป.๖ค. ครูประจำชั้นชื่อครูจันทิรา รัตนานุสนธ์ เป็นคนนาประดู่ ครูนั่งรถสองแถวมาสอนทุกวัน

อยู่ชั้น ป.๖ ก็ไม่มีอะไรหวือหวา ผมก็ยังเหมือนเดิมเรียน ๆ เล่น ๆ ตามประสาคนหัวดีแต่ขี้เกียจ แต่ถึงผมจะขี้เกียจผมก็ยังมีความสนุกสนานในการอ่านหนังสือบางวิชา พอปิดเทอมใหญ่ผมยังคงไปรับมรดกเป็นหนังสือเรียนจากพี่แป๊ดลูกลุงรูญที่เรียนก่อนผม ๑ ชั้น พี่แป๊ดเป็นคนดูแลรักษาหนังสือดีมากมีการห่อปกอย่างดี เมื่อรับหนังสือมาจากพี่แป๊ด ผมจะหยิบหนังสือวิชาวิทยาศาสตร์และประวัติศาสตร์มาอ่านก่อนเลย เรียกว่ายังไม่ทันเปิดเรียนผมอ่าน ๒ วิชานี้จบแล้วด้วยความชอบส่วนตัว เวลาเปิดเรียนผมเลยล้ำหน้ากว่าเพื่อนคนอื่น ๆ

ช่วงที่อยู่ ป.๖ มีเรื่องสนุกคือปกติวันหามพระจะตรงกับวันมาฆะบูชาซึ่งเป็นวันหยุด แต่ในปีนั้นดันเป็นเดือนขาดวันหามพระเลยไม่ตรงกับวันมาฆะบูชา ไม่เป็นวันหยุดยังไม่ร้ายเท่ากับเป็นวันสอบไล่ชั้น ป.๖ เสียด้วย คืนโต้รุ่งพ่อก็ไม่พาออกไปเพราะว่าพรุ่งนี้จะสอบไล่ ได้แต่นอนสะอึกสะอื้นฟังเสียงกลองเสียงระฆัง พอเช้าไปนั่งสอบราว ๆ ๑๐ โมงเสียงกลองเสียงระฆังรัวดังมากเพราะพระกลับมาลุยไฟ สมาธิแตกซ่านหมดทำข้อสอบไม่รู้เรื่องแล้ว ปีนั้นคะแนนสอบไล่เลยหายไปนิดหน่อย แต่กลายเป็นดราม่าของปานเทพมาตลอด

เมื่อขึ้นชั้น ป.๗ โรงเรียนกลับมาใช้การจัดการแบบเดิมคือแยกห้องตามคะแนน ผมได้กลับไปอยู่ห้อง ป.๗ก. ครูประจำชั้นคือครูอนันต์ วาณิชรักษ์ ที่โรงเรียนบ้านสะบารังจะมีการจัดให้นักเรียนชั้น ป.๗ ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดทำหน้าที่เชิญธงชาติทุกเช้า

อ้อ! พูดถึงชั้น ป.๗ คนรุ่นหลังอาจจะไม่รู้จัก สมัยผมเขาเรียนชั้นประถม ๗ ปี คือ ป.๑-๗ แล้วต่อด้วยชั้นมัธยม ๕ ปี คือ ม.ศ.๑-๕ ต่างจากสมัยนี้ที่เรียน ป.๑-๖ แล้วต่อด้วย ม.๑-๖

ตอนที่อยู่ ป.๗ ผมอายุ ๑๑ ปี ตัวเล็กนิดเดียว ผมออกไปเชิญธงชาติคู่กับเพื่อนผู้หญิงเป็นคนแรก ๆ ของรุ่น เขาร้องเพลงชาติจบแล้วผมเพิ่งเชิญธงชาติได้ครึ่งเสา ครูดูแล้วคิดว่าคงไม่ได้การแน่ เลยจับผมไปทำหน้าที่ใหม่นั่นคือนำร้องเพลงชาติ สวดมนตร์ทุกเช้า ผมเลยต้องออกไปยืนโชว์ตัวหน้าเสาธงทุกเช้า นอกจากนี้ยังมีบ่ายวันศุกร์ที่เป็นชั่วโมงสวดมนตร์ที่พวกเราอิจฉาเพื่อนมุสลิมมากที่ได้กลับบ้าน ผมก็ต้องเป็นคนนำสวดมนตร์ทำนองสรภัญญะ องค์ใดพระสัมพุทธ สุวิสุทธสันดาน ก็ทำหน้าที่นี้จนเรียนจบชั้น ป.๗

นักเรียนชั้น ป.๗

กลับไปถ่ายกับเสาธง แต่เป็นเสาต้นใหม่แล้ว

บันทึกวันที่ ๒๙ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒