คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๑๖ เรื่องตื่นเต้นที่สะบารัง

ตอนเรียนที่ยุวชิตวิทยาเพื่อนฝูงส่วนใหญ่เป็นลูกพ่อค้าเชื้อสายจีน ข้าราชการ แต่พอมาอยู่บ้านสะบารังเพื่อนส่วนใหญ่เป็นมุสลิมซึ่งมี ๒ กลุ่ม คือกลุ่มสะบารัง กับกลุ่มบือติง เวลาเดินจากบ้านที่ถนนสฤษดิ์ไปโรงเรียนสุดถนนจะเป็นคลองสามัคคีหรือคลองสิมิเงาะมีสะพานข้าม ก่อนข้ามสะพานเป็นถนนเลี้ยวซ้ายเรียกว่าย่านบือติงม่วง ต่อไปจนถึงบือติงตันหยง ข้ามสะพานไปเป็นโรงเรียนเดินเลี้ยวขวาเลียบถนนนรินทราชไปจะเป็นสะบารัง

อาคารที่เรียน ป.๗ เป็นอาคาร ๒ ชั้น ชั้นบนเป็นห้องเรียน ชั้นล่างเป็นห้องพักครู ห้องสำนักงาน ห้องครูใหญ่ และห้องสมุด ด้านหน้าคือเสาธง หันหน้าเข้าหาอาคารด้านซ้ายมีต้นยางอินเดียตรงทางเดิน ด้านหลังอาคารเรียนเป็นบ้านพักครูอยู่ริมคลองสามัคคี มีบ้านพักครูสมควรครูวนิดา เพ็ชรมาตย์ ๒ สามีภรรยา บ้านพักครูสมจิตร จันทร์หอม บ้านพักลุงเฉี้ยง นามีกุล นักการภารโรงที่มีลูกสาวเรียนห้องเดียวกับผมชื่อสมจิตร พูดถึงชื่อสมจิตรนอกจากเพื่อนผมแล้ว เรามีครูชื่อสมจิตร ๒ คน เป็นชาย ๑ คนคือครูสมจิตร จันทร์หอม ที่พวกเราเรียกครูสมจิตรหนวด สอนวิชาช่างไม้ อีกคนเป็นหญิงคือครูสมจิตร พรหมชัย สอนวิชาคหกรรม

อาคารที่ผมเรียนชั้น ป.๗

เช้าวันหนึ่งมีตำรวจไปที่โรงเรียนเยอะมาก ที่โคนต้นยางอินเดียวข้างอาคาร ป.๗ มีรอยกองเลือด ได้ความว่าเมื่อคืนมีคนถูกฆ่าตายตรงนั้น กลับบ้านไปถึงได้รู้ว่าคนที่โดนฆ่าคือเป๊าะแมบางกอก เป๊าะแมแกเป็นมุสลิมมาจาก กทม.ประกอบอาชีพถีบรถสามล้อรับจ้าง แกพูดภาษากลางเลยได้ฉายาว่าเป๊าะแมบางกอก เวลาผมตามพ่อไปสภากาแฟที่ร้านแป๊ะซากอสามแยกถนนปัตตานีภิรมย์-ปรีดาจะเจอเป๊าะแมบ่อย ๆ แกจะรู้จักพวกเราดีเพราะเราใช้บริการแกบ่อยเหมือนกัน เป๊าะแมแกมีบ้านอยู่ถนนมะกรูด-เกษมสุข ตรงข้ามกุโบร์ ว่ากันว่าเป๊าะแมแกมีปัญหาขัดแย้งอย่างรุนแรงกับเพื่อนบ้านซึ่งก็เป็นคนที่ผมรู้จักดี แล้วมีการล่อลวงแกให้ไปส่งที่โรงเรียนบ้านสะบารังหลังจากหนังรอบค่ำเลิกแล้วฆาตกรก็ลงมือแทงและเชือดคอแกจนตายคาที่ น่าสงสารเพราะตอนที่โดนฆ่าตายเป๊าะแมก็อยู่ในวัย ๖๐ ปีแล้ว

อีกเรื่องตื่นเต้นที่โรงเรียนบ้านสะบารัง เหตุการณ์นี้ผมจำไม่ได้แน่ชัดว่าตอนนั้นผมยังเรียนที่บ้านสะบารังหรือเปล่า เย็นวันหนึ่งหลังโรงเรียนเลิกสักพักมีคนนำระเบิดไปปาใส่สนามโรงเรียน เดชะบุญที่ไม่มีเด็กนักเรียนวิ่งเล่นที่สนามจึงไม่มีใครได้รับอันตรายจากระเบิด สักพักก็มีตำรวจภายใต้การนำของ ร.ต.อ.พิรุณ เรืองอาจ ผู้บังคับกองสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองปัตตานีไล่ตามจับมือระเบิดมาจับได้ที่โคนต้นก้ามปูตรงข้ามบ้านเรา มือระเบิดชื่อน้าเริญเป็นช่างซ่อมอวน แกเป็นคนเดินกะเผลกขาพิการ มักจะดื่มเหล้าเมาเป็นประจำ ว่ากันว่าแกไปกางอวนซ่อมที่สนามโรงเรียนบ้านสะบารังแล้วมีปัญหากับครูใหญ่ แกเก็บความโกรธแค้นไว้จนวันนั้นเมาแล้วอารมณ์มันปะทุเลยเอาระเบิดมาขว้างระบายอารมณ์ ภาพที่เห็นตอนนั้นคือแกเมาพูดอ้อแอ้ อาพิรุณถามอะไรแกก็ตอบอ้อแอ้เลยโดนอาพิรุณเตะล้มกลิ้งบนถนน พอถามว่ามึงไปขว้างระเบิดในโรงเรียนทำไม ถ้าโดนนักเรียนมึงจะว่ายังไง แกก็อ้อแอ้เลยโดนไปหลายที พ่อยังไปยืนแซวอาพิรุณว่าพอแล้วผู้กองเดี๋ยวมันตาย ฮิ ๆๆ

บันทึกวันที่ ๒๙ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒