คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๒ กลับสู่หัวตลาด

ย้อนไปยังเหตุการณ์เมื่อตอนงานศพย่า ศพย่าตั้งบำเพ็ญกุศลที่ห้องโถงรับแขกชั้นล่างของบ้านปู่

งานศพย่า

ด้วยความที่เป็นเด็กติดพ่อ พ่อจึงพามาอยู่ที่ปัตตานีตลอดช่วงเวลาที่จัดงานศพ โดยพักที่ห้องเล็กเรือนด้านหลังบ้านปู่ เป็นห้องเล็ก ๆ มีเตียงลูกกรงเหล็กโบราณ ตอนกลางคืนพ่อจะปล่อยให้นอนคนเดียวส่วนพ่อจะลงไปอยู่เป็นเพื่อนศพคุยกันจนดึกหรือถึงเช้า เช้ามืดวันหนึ่งพ่อกลับเข้าห้องแล้วรู้สึกได้กลิ่นเหม็นอับเน่าเหมือนหนูตาย เดินหาทั่วห้องไม่เจอซากหนู พ่อบอกว่าพอเดินไปที่เตียงที่เรานอนหลับอยู่กลิ่นแรงโชยมาจากหมอน ปู่บอกว่าย่ารักหลานชายคนนี้มาก เคยขอมาเลี้ยงที่ปัตตานีแต่พ่อกับแม่ไม่ให้ หลานถูกทิ้งให้นอนคนเดียวย่าเลยมานอนเป็นเพื่อนดูแลไม่ให้ตกเตียง กลิ่นนั้นเป็นกลิ่นของย่า

หลังจากเผาศพย่าแล้วก็มีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นกับชีวิต เกือบจะตายจากอุบัติเหตุ เย็นวันหนึ่งพี่อั้น วิรัช คณานุรักษ์ ซึ่งมีศักดิ์เป็นลูกผู้น้องของปู่ แต่อายุน้อยเลยเรียกแกว่าพี่ เป็นพี่เลี้ยงตอนที่อยู่ปัตตานีจูงมือเดินริมถนนหน้าบ้านปู่ ผมเห็นแป๊ะที่เข็นรถเข็นขายขนมขายของเล่นเด็กจอดรออยู่ฝั่งตรงข้ามบ้านปู่ ผมสะบัดมือจากพี่อั้นแล้ววิ่งข้ามถนนจังหวะพอดีกับที่น้าวัน บุรุษไปรษณีย์ขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดี ผมวิ่งไปชนกับแฮนด์รถสลบไป โชคดีได้พี่ชูพันธุ์ หลานชายคนโตของปู่ที่จบแพทย์ จากมหาวิทยาลัยแพทยศาสตร์ รพ.เชียงใหม่ รุ่น ๑ ดูแลปฐมพยาบาลและตรวจร่างกายดูว่ามีบาดเจ็บของสมองหรือเปล่า ปรากฏว่ามีเลือดออกใต้หนังศีรษะ แต่อยู่นอกกะโหลกไม่มีผลต่อเนื้อสมอง ต้องไปให้ปู่หมอวิเชียร สืบแสง เจาะดูดเลือดที่คั่งอยู่ทุกวันอยู่หลายวัน ไปทุกครั้งก็ด่าพ่อล่อแม่ปู่วิเชียร ท่านก็คงอยากตบกะโหลกให้บวมกว่าเดิม

การได้รับความกระทบกระเทือนครั้งนั้นอาจจะเป็นแหตุให้เซลล์สมองจัดเรียงตัวเป็นระเบียบทำให้ความจำดีเกินไป จำเรื่องไร้สาระได้เยอะจริง ๆ

หลังจากที่ย่าจากไป ปู่ได้ชวนพ่อให้ย้ายกลับมาอยู่กับปู่ที่ปัตตานี ครอบครัวจึงย้ายกลับปัตตานี เราพักอาศัยที่ชั้นบนด้านหน้าของบ้านตึกขาว อยู่ตรงข้ามห้องปู่ บ้านปู่เป็นบ้านของพระจีนคณานุรักษ์ (ตันจูล้าย) ปู่ของปู่ โดยปู่ขอซื้อมาจากทวดยี่เหนี่ยว ภรรยาคนที่ ๓ ของพระจีนคณานุรักษ์เมื่อปี พ.ศ.๒๔๗๖ ในราคา ๒,๒๐๐ บาท เดิมเป็นอาคารทรงจีน ๒ ชั้นหลังใหญ่ แต่มีปัญหาเรื่องหลังคาที่รั่วแก้ไขไม่ได้ ปู่เลยตัดสินใจรื้อหลังคาทรงจีนของเดิมออกแล้วทำใหม่พร้อมกับปรับปรุงตัวเรือนให้เป็นตึกแล้วทาสีขาว เป็นที่มาของชื่อตึกขาวหัวตลาด

ตัวอาคารเก่าเป็นอาคารก่ออิฐถือปูน ๒ ชั้น พื้นชั้นบนเป็นไม้ หันหน้าเข้าบ้านจะเป็นประตูไม้แบบจีนอยู่ตรงกลาง ด้านซ้ายเป็นประตูไม้บานพับ เดินผ่านประตูกลางเข้าไปเป็นห้องโถง ด้านขวาเป็นห้องของลุงนนท์พี่ชายคนที่ ๒ ของพ่อ ด้านซ้ายที่เป็นประตูไม้บานพับเป็นที่จอดรถยนต์ ในสุดของห้องโถงกลางจะมีช่องประตูซ้ายและขวา เหนือช่องประตูด้านซ้ายติดรูปวาดพระจีนคณานุรักษ์ (ตันจูล้าย) ปู่ของปู่ เหนือช่องประตูด้านขวาติดรูปวาดขุนจำเริญภักดี(ตันบั่นฮก) พ่อของปู่

ผ่านช่องประตูเข้าไปด้านขวาจะมีบันไดไม้เดินขึ้นไปชั้นบน ชั้นบนเป็นชานเรือน ที่บริเวณชานเรือนมีลูกกรงไม้ มีโต๊ะรับแขก มีเก้าอี้นอนเล่นทำด้วยหวายของปู่ มีแคร่นอนเล่นของย่า ด้านหน้าเป็นห้อง มีประตูไม้แบบจีนอยู่ตรงกลาง เหนือประตูติดรูปวาดเต็มตัวของพระจีนคณานุรักษ์ ด้านซ้ายติดรูปวาดปู่ ด้านขวาติดรูปวาดย่า ทั้ง ๓ รูปเป็นรูปวาดฝีมือน้าขี้หมิ้น บุญหิ้น ชูอ่องสกุล ช่างพ่นสีรถยนต์มือหนึ่งของปัตตานี

เก้าอี้หวายนอนเล่นของปู่ที่ไม่เคยขยับเคลื่อนย้ายไปไหนจนกระทั่งปู่จากไป

ผ่านประตูกลางเข้าไปเป็นห้องโถงซึ่งเป็นห้องพระของปู่ มีโต๊ะหมู่บูชา และมีตู้ที่เก็บซากลูกกรอกหรือกุมารทองเป็นลูกฝาแฝดชายคู่ที่ย่าแท้งก่อนครบกำหนดคลอดเป็นน้องของพ่อมีชื่อว่าบุญฤทธิ์ และบุญลาภ ในตู้มีเฟอร์นิเจอร์ขนาดเล็กแบบของตุ๊กตาเป็นเตียง โต๊ะเครื่องแป้ง โต๊ะ สำหรับวิญญาณของย่า เพราะเมื่อย่าจากไป อามวลฝันว่าย่ามาบอกว่าย่าจะไม่ไปไหนจะอาศัยในบ้านตึกขาว ปู่เลยให้แม่ไปหาซื้อของพวกนี้มาไว้ในตู้ นอกจากนี้ยังมีซากนกลูกแดง ซึ่งเป็นนกเขาคู่บารมีของปู่ที่ไม่เคยแพ้ใคร

ตู้ข้างโต๊ะหมู่บูชาพระของปู่

ด้านซ้ายเป็นห้องปู่ ด้านขวาเป็นห้องที่ครอบครัวเราเข้าไปอยู่ ทั้งห้องปู่และห้องเรามีอาถรรพ์พอสมควร ในห้องปู่มีเสาไม้ตะเคียนตกน้ำมัน ส่วนห้องเราพ่อบอกว่าก่อนที่เราจะเข้าไปอยู่ ใครนอนในห้องนั้นจะโดนแกล้ง เช่นนอนตกเตียง หรือตื่นมาพบว่านอนกลับหัวกลับหาง ตอนที่เราย้ายเข้าไปอยู่พ่อฝันว่าในห้องมีคนอยู่เยอะมากพ่อเลยขออนุญาตอยู่อาศัยในห้องนั้น ปู่บอกว่านั่นคือบรรดาเจ้าที่เจ้าทางผีบ้านผีเรือนที่เขาอาศัยอยู่มาตลอด ครอบครัวเราพักอาศัยในห้องนั้นอย่างสงบสุข

ชั้นบนบ้านปู่ก่อนจะมีการบูรณะใหม่ โถงกลางด้านขวาเป็นที่วางโต๊ะหมู่บูชาพระ ด้านซ้ายเป็นห้องนอนปู่ ด้านขวาเป็นห้องนอนครอบครัวเรา

ตอนนี้เราก็ได้กลับมาเป็นเด็กหัวตลาดเต็มตัวแล้ว

บันทึกวันที่ ๒๖ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒