คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๒๐ เรียนพิเศษอีกแล้ว

ช่วงที่อยู่ยุวชิตเพื่อนในห้องเดียวกันที่สนิทกันเพราะบ้านใกล้กันมีปาน ป้อง โจ้

โจ้ พีระพล เสรีกุล นี่ก็เป็นทั้งเพื่อนเป็นทั้งญาติ เพราะคุณยายโจ้เป็นทายาทหลวงสำเร็จกิจกรจางวาง (ตันเตียงซิ่น) สายนายจูกี่ แต่ด้วยความขัดแย้งของบรรพบุรุษทำให้ตัดญาติขาดมิตรกันไว้ว่าง ๆ จะเล่าให้ฟัง มาถึงคุณตาโจ้เป็นเพื่อนรุ่นน้องของปู่ที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน แล้วพ่อกับอาจวบ พญ.นวรัตน์ (วัฒนานิกร) เสรีกุล เป็นเพื่อนเรียนหนังสือด้วยกันตั้งแต่เด็ก ๆ ชนิดที่นั่งเรียนโต๊ะเดียวกัน เลยทำให้ครอบครัวปู่กับคุณตาโจ้ไม่แตกกันเหมือนครอบครัวอื่น

ช่วงที่ผมแยกไปเรียนบ้านสะบารังโจ้ยังเรียนยุวชิต เรากลับมาเจอกันที่เบญจมฯ ด้วยความที่โจ้เป็นเด็กเรียบร้อยในสายตาพ่อ ผมจะทำอะไรก็ต้องเอาโจ้เป็นตัวอ้างอิงเสมอ หนีไม่พ้นแม้แต่เรื่องเรียนพิเศษ โจ้เรียนพิเศษตัวต่อตัวกับครูพิศวาส ตังสุรัตน์ ที่บ้านครูทุกเย็น พ่อเลยให้น้าศล ครูประจำชั้นผมนั่นแหละฝากผมไปเรียนพิเศษอีกคน ตั้งแต่นั้นมาทุกเย็นหลังจากเลิกเรียนผมกับโจ้ก็ไปเรียนพิเศษที่บ้านครูตรงถนนปรีดาระหว่างวิกคิงส์กับโรงลูกโป่งเถ้าแก่ซิมเต็กซุ่น ปัตตานีอุตสาหกรรม

ทุกวันครูจะสอน ๒ วิชาคือคณิตศาสตร์กับภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์ก็จะเวียนไปเลขคณิต พีชคณิต เรขาคณิต ภาษาอังกฤษก็จะเป็นศัพท์กับไวยากรณ์ หนังสือที่ครูใช้สอนเรา ๒ คน จะไม่เหมือนที่โรงเรียน เราจึงไม่มีการนำการบ้านที่โรงเรียนไปทำที่เรียนพิเศษเหมือนครูบางคน

ในยุคนั้นครูของเรา อาจารย์พิศวาสนับว่าเป็นครูที่ไม่ธรรมดาเลย เพราะครูไม่ได้จบ ปกศ. ปกศ.สูง จากวิทยาลัยครูเหมือนครูคนอื่น ๆ แต่ครูจบปริญญาตรีอักษรศาสตร์จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วิชาเอกคณิตศาสตร์ วิชาโทภาษาอังกฤษ แล้วจบปริญญาโทครุศาสตร์มหาบัณฑิตจากจุฬาฯ เช่นกัน ถ้าเป็นคนอื่นคงเป็นอาจารย์สอนตามมหาวิทยาลัยหรือโรงเรียนใหญ่ ๆ ใน กทม. แต่ครูกลับไปสอนที่โรงเรียนเบญจมราชูทิศ ปัตตานี เพื่ออยู่กับแม่และพี่สาวที่พิการทางสายตา เวลาเราเอ่ยถึงครูกับคนอื่นเราเลยเรียกว่าอาจารย์พิศวาส แต่กับครูเราก็เรียกว่าครู

พ่อครูเป็นนายตำรวจชื่อหมวดทุ่น ร.ต.ท.ทุ่น ตังสุรัตน์ ซึ่งถูกเป๊าะเย๊ะจอมโจรในอดีตยิงตาย ส่วนป้ามลพี่สาวของครูเป็นภรรยาลุงเฉลา ยุวนิยม อดีตนักมวยชื่อดังจาก กทม. ๒ พี่น้องที่ลงมาอยู่ในสังกัดของย่าคนพี่คือลุงทองหล่อ ยุวนิยม ต่อมาปู่ส่งให้ไปเป็นคนสนิทของปู่เจริญ สืบแสง เพื่อนรุ่นน้องคู่ซี้ของปู่ที่เป็นผู้แทนราษฎรปัตตานี แล้วให้เข้าทำงานเป็นพนักงานด่านศุลกากรปัตตานี ต่อมาในช่วงปี พ.ศ.๒๔๙๐-๒๔๙๒ เกิดความขัดแย้งระหว่างข้าหลวงปัตตานีกับผู้แทนฯ อย่างรุนแรง ลุงเฉลาถูกยิงตายขณะปั่นจักรยานถึงหน้าศาลากลางปัตตานี ริมคูน้ำระหว่างถนนเดชากับสนามศักดิ์เสนี

การเรียนพิเศษกับอาจารย์พิศวาสนี่เป็นการเรียนแบบไม่มีกฎกติกามารยาทอะไรเลย ครูจะสอนเราแล้วปล่อยให้ทำแบบฝึกหัด ระหว่างนั้นถ้าโกเกียวเข็นรถขายไอศกรีมมาเรา ๒ คนก็จะออกไปซื้อไอสครีมทุเรียนมานั่งกินไปทำแบบฝึกหัดไปส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั้งบ้าน บางทีครูก็เอาขนมนมเนยใส่จานมาวางให้กินกันเช่นช่วงปอซอหรือถือศีลอดของมุสลิมครูก็จะฝากซื้อมะตะบะที่มีชื่อจากปูยุดมาให้กิน ที่หนักก็คือบางทีนั่งทำแบบฝึกหัดไปแล้วของขึ้นก็วิ่งไล่เตะกันไปจนถึงหน้าวิกคิงส์จนเหนื่อยก็กลับมาทำแบบฝึกหัดต่อ ครูได้แต่ส่ายหน้ายิ้มแบบอิดหนาระอาใจแต่ก็ไม่ดุด่าเลย อย่างดีก็บ่นว่าเมื่อไหร่จะทำเสร็จกันสักทีเดี๋ยวก็กลับบ้านค่ำกันอีกอะไรทำนองนั้น

ผมเรียนพิเศษกับครูจนจบ ม.ศ.๕ ไม่เคยย้ายไปเรียนที่อื่นเลย ไม่ต้องไปเรียนกวดวิชาที่ กทม. ที่ผมสอบเอนทรานซ์เข้าเรียนแพทย์ได้นี่ความรู้จากอาจารย์พิศวาสล้วน ๆ เลย ช่วงหลังมีคนมาขอเรียนกับครูเพิ่มขึ้นครูก็จับแยกไปเรียนชั้นบน ส่วนชั้นล่างก็มีผมกับโจ้ ตอนหลังมีกุ้ง วีระชาติ พึ่งรัศมีซึ่งเป็นรุ่นน้อง ๑ รุ่นมานั่งเรียนด้วย เดิมกุ้งเรียนประจำที่โรงเรียนแสงทอง หาดใหญ่ แล้วเกิดอุบัติเหตุต้องผ่าสมองเลยกลับมาเรียนเบญจมฯ เวลาเรียนพิเศษกุ้งจะออกอาการความจำเลอะเลือนในบางเรื่อง พอครูให้ทำแบบฝึกหัดต้องแอบมาถามผมกับโจ้

ต่อมาน้องชายผม ทศพร มาเรียนอีกคน แล้วมี ๒ ตัวแสบรุ่นเล็กญาติผมคือ ระ วชิระ กับ นพ นพปฎล บถพิบูลย์ ๒ พี่น้องลูกน้าเจียงน้าพรร้านเสริมสวยศิริพรมาเรียนด้วย เจ้า ๒ คนนี้จะโดนผมกับโจ้แกล้งตลอด จนมันแค้นเวลาเราเลิกเรียนต้องปั่นจักรยานผ่านหน้าร้านเสริมสวยน้าพร เจ้า ๒ พี่น้องจะดักเอาก้อนหินปาใส่เรา ตอนหลังเรารู้แกววันไหนเราแกล้งมัน พอกลับบ้านเราก็ไปอีกทาง ระตอนนี้เป็นหมอตำแหน่งใหญ่โตอยู่ที่โคราชเป็นแกนนำของชมรมแพทย์ชนบท

อ้อ! ยายลัดดาแม่ของครูเอาเด็กผู้หญิงมาเลี้ยงไว้คนหนึ่ง ดูท่าทางเกือบจะเต็มบาท รูปร่างอ้วน ๆ ป้อม ๆ ชื่อเพ็ญ เพ็ญจะชอบนั่งมองแล้วแอบส่งยิ้มให้โจ้เป็นประจำเลย

ผมถ่ายกับครูในวัย ๘๒ ปี

บันทึกวันที่ ๓๑ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒