คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๒๑ น้าผอม

เมื่อเล่าถึงโรงเรียนเบญจมราชูทิศ ปัตตานี แล้วไม่เอ่ยถึงน้าผอมเห็นจะไม่ได้ น้าผอมเป็นลูกจีนที่เกิดและโตมาในย่านหัวตลาด ปัตตานี น้าผอมวิ่งเล่นในบ้านตึกขาวของคุณปู่อนันต์ คณานุรักษ์มาตั้งแต่เด็กจนโต อันที่จริงน้าผอมไม่ได้คู่กับเบญจมฯเท่านั้น แต่น้าผอมเป็นเหมือนตำนานอีกหนึ่งหน้าของหัวตลาด ของปัตตานี แทบจะไม่มีเด็กปัตตานีคนไหนไม่รู้จักน้าผอม

เดิมน้าผอมอาศัยอยู่บ้านห้องแถวตรงข้ามบ้านกงสี ต่อมาย้ายไปอยู่ถนนปะนาเระ หน้าโรงเรียนจ้องฮั้ว น้าผอมมีอาชีพขายน้ำแข็งไสใส่เครื่องสารพัด โดยวางอุปกรณ์ทั้งหมดบนรถซาเล้งแล้วปั่นขายไปทั่วตลาดปัตตานี อุปกรณ์สำคัญของน้าผอมคือจรวดฉีดน้ำโซดา ซึ่งพอชักคันชักน้ำโซดาจะพุ่งมาจากท้ายจรวด มีน้ำหวานสารพัดน้ำเขียว น้ำแดง น้ำส้ม แต่ที่สุดยอดต้องน้ำซาสี่ ทุกเที่ยงน้าผอมจะไปปักหลักขายที่โรงอาหารโรงเรียนเบญจมราชูทิศ ปัตตานี

ผมเป็นลูกค้าประจำของน้าผอมที่ต้องกินน้ำแข็งไสทุกเที่ยง เรื่องที่ผมจำได้ไม่ลืมคือบางวันผมใช้เงินเกินงบประมาณที่ได้รับจากแม่ น้าสาวแฟนน้าผอมจะบอกว่าปานจะกินอะไร น้าสาวค่อยไปเก็บกับพ่อ ผมเลยได้กินน้ำแข็งไสน้าผอมทุกวัน แต่พ่อบอกว่าน้าผอมไม่เคยมาเก็บเงินพ่อเลย ผมกินฟรีมานาน ฮิ ๆๆ

ประมาณปี พ.ศ.๒๕๑๐ พ่อกับลุงนนท์ลงสมัครสมาชิกสภาจังหวัดปัตตานี โดยมีบ้านตึกขาวเป็นศูนย์อำนวยการการเลือกตั้ง (เรียกให้ทันสมัยเล่น ๆ) น้าผอมมีหน้าที่ตั้งหม้อต้มน้ำชงชากาแฟ โอวัลติน เลี้ยงบรรดาชาวบ้านที่มาที่บ้าน มีแบมะ ตังเม โต๊ะมูฮัมหมัดเป็นลูกมือ พวกแก๊งค์ป่วนป้อง ปาน ก็สนุกสนานไปกับการกิน มีการแอบกินกาแฟ ด้วยการให้น้าผอมชงนมเย็นผสมหางกาแฟให้กิน พอน้าผอมเผลอก็แอบเติมกาแฟเยอะ ๆ บนโต๊ะกาแฟน้าผอมจะตั้งจานใส่ใบจาก ยาเส้น มีตะเกียงเล็ก ๆ จุดไว้สำหรับจุดใบจาก พวกเราก็แอบเอาใบจากมาจุดสูบจนไอค๊อกแค๊กไปตาม ๆ กัน ผมเลยเข็ดการสูบบุหรี่ แต่คุณพี่ป้องผมไม่เข็ดทุกวันนี้ยังแอบสูบบุหรี่เวลาน้องพราวลูกสาวสุดสวยเผลอ ฮิ ๆๆ

อีกเรื่องของน้าผอมที่ผมจำได้ไม่ลืมคือในงานหามเจ้าแม่ฯ ปีหนึ่ง มีการแย่งเกี้ยวกันระหว่าง ๒ แก๊งค์วัยรุ่นปัตตานี คือแก๊งค์หัวตลาด กับแก๊งค์หน้าวัด คราวนั้นพี่ต่อถูกแทง พรรคพวกพาหนีไปแอบที่บ้านน้าผอมที่หน้าโรงเรียนจ้องฮั้ว น้าสาวต้องเป็นคนทำแผลให้ เรียกว่าบ้านน้าผอมเป็นเซฟเฮาส์รุ่นแรกของปัตตานีเลย

เหตุการณ์คราวนั้นสนุกมากเพราะหัวหน้าแก๊งค์หัวตลาด กับหัวหน้าแก๊งค์หน้าวัดดันเป็นญาติกัน แต่หัวหน้าแก๊งค์หน้าวัดสนิทกับนายตำรวจร้อยเวร พวกแก๊งค์หัวตลาดถูกจับเข้าห้องขัง ในขณะพวกแก๊งค์หน้าวัดนั่งในห้องร้อยเวร จนพ่อผมหรือลุงตุ๊ของพี่ป้องต้องออกโรงเองไปอาละวาดบนโรงพัก ในที่สุดลุงชุ้น ซึ่งเป็นพ่อหัวหน้าแก๊งค์หน้าวัด ถูกพ่อบังคับให้มาจัดการประกันทั้งสองฝ่าย ก่อนแยกย้ายลุงชุ้นก็ด่าลั่นโรงพักเหมือนกัน “พวกมึงพี่น้องกัน เสือกกัดกัน จนกูต้องเดือดร้อน” ฮิ ๆๆ

ออกนอกเรื่องน้าผอมไปหน่อย ขอกลับเข้ามา ภายหลังน้าผอมเปลี่ยนกิจการ เลิกขายน้ำแข็งไสเปลี่ยนไปขายลูกชิ้นปิ้งแทน คราวนี้น้าผอมถอดเอามอเตอร์ไซค์มาต่อกับซาเล้ง ไม่ต้องปั่นแล้ว น้าผอมขายลูกชิ้นเนื้อวัว และลูกชิ้นปลาราดน้ำจิ้ม ใครชอบเผ็ดมีพริกน้ำส้มสุดแซบให้ราดเพิ่ม แกขายลูกชิ้นปิ้งจนอายุมากถึงได้เลิกขาย

ผมจะเจอแกเวลากลับไปหามพระ ช่วงหลังนี่พอทักแกจะทำหน้างง ๆ ต้องบอกว่าไอ้ปาน แกจะตะโกนลั่นเลยว่าจำไม่ได้เลยเว้ย พี่ตุ๊สบายดีมั๊ย ผมเลยไม่แน่ใจว่าแกแก่แล้วเริ่มเลือน ๆ หรือผมแก่จนแกจำไม่ได้ ก่อนแกจะจากไปสัก ๑-๒ ปี ผมยังขอถ่ายรูปกับแกหน้าโรงพระไว้เป็นที่ระลึก

ผมกับพี่ป้อง ลูกค้าเงินเชื่อรายใหญ่ของน้าผอม ถ่ายกับน้าผอมเมื่อวันที่ ๑๙ กุมภาพันธ์ พ.ศ.๒๕๕๔

ที่เบญจมฯ นั้นนอกจากน้าผอมแล้ว ร้านขายข้าวนี่ผมจำไม่ได้เลยว่ามีร้านอะไรบ้าง แต่ร้านขายขนมหวานมี ๒ เจ้า เจ้าหนึ่งชื่อป้าจิต อีกเจ้าจำชื่อไม่ได้สามีแกเป็นภารโรงดูเหมือนจะชื่อลุงเชือนอะไรนี่แหละ

ผมเพิ่งรู้ว่าน้าผอมมีชื่อจริงว่า นายตั้งบู่ซ้าย หลังจากแกจากโลกนี้ไปแล้ว

บันทึกวันที่ ๓๑ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒