คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๒๓ แป๊ะปี

พาออกไปนอกหัวตลาดสักพักใหญ่ ๆ ขอวกกลับเข้ามาเรื่องเกี่ยวกับหัวตลาด พักเรื่องการเรียนไว้ก่อนคิดเรื่องการเรียนแล้วเหนื่อย เพราะชีวิตผมหมกมุ่นอยู่กับการเรียนการสอนมาเกินครึ่งของชีวิต วันก่อนผมเล่าถึงเรื่องงานที่เด็กหัวตลาดเฝ้ารอคอยคืองานหามพระ ก็จะมาเล่าอะไรต่ออีกสักหน่อย

ตั้งแต่ผมจำความได้ผมจะคุ้นเคยกับชายจีนสูงอายุรูปร่างท้วม พูดไทยแบบภาษาใต้เสียงดังฟังชัด อยู่นราธิวาส ผมเรียกแกว่า “แป๊ะปี”

แป๊ะปี เป็นคนจีนแท้ที่เข้ามาเมืองไทยตั้งแต่วัยหนุ่ม เป็นคนเก่าแก่ของบริษัทธำรงวัฒนาจำกัด ของคุณปู่ขุนธำรงพันธุ์ภักดี (ซุ่ยจ่าย วัฒนายากร) พี่ชายของย่าผม แกมีชื่อจริงว่านายซิมซิปี แป๊ะปีทำงานในโรงน้ำแข็งของบริษัทธำรงฯที่ปัตตานีตั้งแต่พ่อผมยังเด็ก ๆ เมื่อลุงจำเริญ วัฒนายากร ไปเปิดโรงน้ำแข็งที่นราธิวาส แป๊ะปีจึงถูกส่งไปคุมโรงน้ำแข็งที่เปิดใหม่ ในขณะที่มีแป๊ะเฮง ถูกส่งไปคุมโรงน้ำแข็งที่ยะลา

แป๊ะปีอุ้มผมในวัยเด็ก

เมื่อผมย้ายจากนราธิวาสกลับไปอยู่ปัตตานี พ.ศ.๒๕๐๙ ผมยังจะเจอแป๊ะปีบ่อย และที่ขาดไม่ได้คือช่วงงานสมโภชเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวหรือที่เรียกกันว่าวันหามพระ เพราะแป๊ะปีเป็นหนึ่งในเจ้าพิธี น้าเซ็นเป็นคนทำพิธีกรรมทั้งหมด ส่วนแป๊ะปีจะเป็นผู้ถืออ่างน้ำมนต์นำหน้าพระหมอออกจากโรงพระและคุมกองไฟ

ทุกครั้งที่เจอกันพอผมสวัสดีแป๊ะปีก็จะกอดผมแล้วตะโกนลั่นว่า “ไอ้ปานมึงยังเล็ก โตแล้วค่อยมาหามพระนะ” จนผมโตพอที่จะหามพระ แป๊ะปีจะเป็นคนเก็บฮู้ผูกข้อมือให้ผมทุกปี ไม่ต้องไปแบ่งจากกองกลางของพระที่หาม แป๊ะปีคุมกองไฟแกจึงทำหน้าที่คอยดักไม่ให้ผมลุยไฟ แกจะบอกว่า “ไอ้ปาน มึงเข้าไฟไม่ได้นะ พ่อมึงสั่งไว้” จนเมื่อผมได้รับอนุญาตให้ลุยไฟได้ พอเข้าเรียนแพทย์แป๊ะปีก็จะตะโกนว่า “ไอ้ปาน มึงเรียนหมอแล้วยังจะมาลุยไฟอีก” พอผมจบแพทย์คำตะโกนของแป๊ะปีก็เปลี่ยนไปเป็น “ไอ้หยา! ไอ้ปานมึงเป็นหมอแล้วยังลุยไฟหล่าว”

พูดถึงวันหามพระ แป๊ะปีแกมีความแค้นฝังใจกับพวกมือกาวล้วงกระเป๋ากรีดกระเป๋ามาก ปกติแป๊ะปีจะนุ่งกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ ๆ หลวม ๆ แกโดนมือดีใช้มีดกรีดแล้วเอาเงินในกระเป๋ากางเกงไปในคืนยกพระติดต่อกัน ๒-๓ ปี จนปีนึงแกหัวเราะลั่น เพราะกางเกงโดนกรีดเช่นเคย ถามแกว่าหัวเราะทำไม แกบอกกูขำ ปีนี้กูเอากระดาษทิชชู่ยัดให้กระเป๋าตุง มันกรีดเอากระดาษทิชชู่กูไป แกช่างมีอารมณ์ขันเสียจริง

นี่ก็ใกล้วันหามพระอีกแล้ว คิดถึงแป๊ะปี แต่แกจากพวกเราไปหลายปีแล้ว จึงเหลือแต่ความทรงจำดี ๆ

แป๊ะปี เสื้อขาวกางเกงดำ เดินคุมพระหมอ

บันทึกวันที่ ๓๑ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๕