คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๓๓ ความขัดแย้งของบรรพบุรุษ ๖

จากความเดิมใน ความขัดแย้งของบรรพบุรุษ ๕ ผมได้เล่าความขัดแย้งถึงขั้นตัดญาติจากรุ่นแม่สู่รุ่นลูก แล้วมีปัจจัยอื่น ๆ เข้ามาเสริมทำให้ยิ่งบาดหมางห่างเหินกัน จากความบาดหมางของนางตันลินเลี่ยงกับนางเล่าโป้เอี้ยน จนลามไปสู่ความบาดหมางของกลุ่มลูก ๆ นางตันเป้าเลี่ยง และลูก ๆ ขุนพิทักษ์รายา (ตันบั่นซิ่ว) กับลูกของนางเล่าโป้เอี้ยน

แต่…ท่ามกลางความขัดแย้งก็ยังมีบางคนที่ยังคงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน แต่บางคนก็ไม่กล้าที่จะพูดคุยกันทั้ง ๆ ที่เป็นเพื่อนเรียนหนังสือด้วยกัน

ตามที่ได้เล่ามาแล้วว่าในบรรดาลูกนางตันเป้าเลี่ยงทั้งหมดก็จะมีบางคนเท่านั้นที่ มีปฏิกิริยาออกไปทางมึนตึงกับลูกนางเล่าโป้เอี้ยน ส่วนลูกขุนพิทักษ์รายา(ตันบั่นซิ่ว) ทุกคนจะคล้อยตามนางสร้อยทอง ครอบครัวนายอนันต์ นางเสริมสุข คณานุรักษ์ กับครอบครัวนายมาโนช นางโสภิต วัฒนายากร ก็ยังมีความสัมพันธ์ที่ดี พ่อผม นายประเวศ คณานุรักษ์ ลูกชายคุณปู่อนันต์ คุณย่าเสริมสุข เป็นเพื่อนเรียนหนังสือมาด้วยกัน และนั่งเรียนโต๊ะเดียวกับอาจวบ พญ.นวรัตน์ (วัฒนานิกร) เสรีกุล ลูกสาวคุณตามาโนช และคุณยายโสภิต เจอกันก็ทักทายกันเป็นปกติ เพราะถือว่าเรื่องบาดหมางเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เด็ก ๆ ไม่เกี่ยว ตอนคุณยายโสภิต วัฒนานิกร ป่วยไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลศิริราช เป็นช่วงที่ผมไปศึกษาต่อเป็นแพทย์ประจำบ้าน ผมขึ้นไปเยี่ยมบ่อย คุณยายจะเล่าให้ฟังว่าตอนเด็ก ๆ เวลาเดินไปโรงเรียนคุณยายจะเป็นพี่ใหญ่มีน้อง ๆ เดินตามไปด้วย หนึ่งในน้องเล็ก ๆ คือลุงมานพ คณานุรักษ์ พี่ชายคนโตของพ่อ

มีเรื่องตลกในความบาดหมางก็คือยายมล นางวไล วัฒนายากร ซึ่งเป็นน้องสาวคุณย่าสร้อยทอง มีลูกสาวคนสุดท้องคือน้าสุ นางศรีสุมาลย์ สามีของน้าสุ คือน้าหิ้น เจริญ สุวรรณมงคล เป็นคนที่คุณปู่ขุนธำรงฯ และคุณย่าสร้อยทองรักมาก ถ้าไปดูประวัติของน้าหิ้น ไม่น่าจะเป็นคนโปรดของท่านทั้ง ๒ เลย เพราะน้าหิ้นเป็นลูกชายของนายอ่องอิ่วเต่ สุวรรณมงคล อันนายอ่องอิ่วเต่นั้นท่านเป็นลูกของนายอ่องกุ้นเซ่ง และนางลั้วหยุกเกี้ยว วัฒนานิกร เห็นมั๊ยครับมีวัฒนานิกรอยู่ในสายเลือดเลยนะครับ ทำไมยังรักและเมตตาก็ไม่รู้

ถ้ามาดูทางวัฒนานิกร ก็เริ่มจากขุนด่านจ๊าบ แซ่เล่ ต้นตระกูลเลขะกุล ท่านมีลูกสาวกับนางล่วน ภรรยาคนที่ ๑ ชื่อว่านางเล่กิ่มอิ่ม นางเล่กิ่มอิ่ม แต่งงานกับนายลั้วลุก มีลูก ๕ คน คือนางลั่วจ้องเกี่ยว หรือยี่จ้อง นายลั้วบุ่นเสี้ยน นางลั้วสินเกี้ยว นางลั้วหยกเกี้ยว นางลั้วเอ่งเกี้ยว นางลั้วจ้องเกี่ยวหรือยี่จ้อง แต่งงานกับนายตันจูเซียน หรือจูเซียน คณานุรักษ์ น้องชายพระจีนคณานุรักษ์ แต่ไม่มีทายาทสืบสกุล นายลั้วบุ่นเสี้ยน วัฒนานิกร แต่งงานกับนางเลื่อน ณ สงขลา มีลูกคือหลวงสกลการธานี (ลั้วซุ่ยจ้าย วัฒนานิกร) นางลั้วหยุกเกี้ยว แต่งงานกับนายอ่องกุ้นเซ่ง สุวรรณมงคล ก็จะเห็นว่าล้วนแล้วแต่เป็นดองกันไปดองกันมาทั้งสิ้น ลูกชายคนหนึ่งของหลวงสกลการธานี คือคุณตามาโนช วัฒนานิกร

มีบันทึกของตระกูลเล่าไว้ว่าพระจีนคณานุรักษ์ (ตันจูล้าย) กับนายลั้วบุ่นเสี้ยนเป็นมิตรสหายที่รักใคร่กันมาก พระจีนคณานุรักษ์ทำหน้าที่กัปตันจีนเปรียบเสมือนนายอำเภอจีน มีนายลั้วบุ่นเสี้ยน วัฒนานิกร เป็นกำนันช่วยดูแลชาวจีนเมืองปัตตานี พระจีนคณานุรักษ์จึงสั่งคุณปู่อนันต์ผู้เป็นหลานชายที่ใกล้ชิดและอยู่กับ ท่านในวาระสุดท้ายว่าให้รักใคร่ปรองดองกันกับทายาทนายลั้วบุ่นเสี้ยน นั่นจึงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่คุณปู่อนันต์กับคุณตามาโนชจึงไม่โกรธกัน เมื่อตอนที่คุณปู่อนันต์ถึงแก่กรรม พ่อบอกว่าคุณตามาโนชเดินมาที่บ้านแล้วสั่งไว้เลยว่าให้ไปเอาน้ำแข็ง และเครื่องดื่มที่บริษัทคุณตาได้เลย

นอกจากนี้ลูกสาวคนเล็กของคุณทวดเป้าเลี่ยง คือคุณยายเอ้ง เปรมจิตร จงรักษ์ ซึ่งอาศัยอยู่ที่จังหวัดยะลา เวลาเจ็บไข้ไม่สบายก็ไปใช้บริการกับอาจวบ พญ.นวรัตน์ (วัฒนานิกร) เสรีกุล มาตลอด ไม่เคยคิดว่าจะต้องโกรธเคืองกันแต่อย่างใด

จากความแค้นฝังใจของคนรุ่นเก่า ซึ่งไม่บอกเล่าสาเหตุให้คนรุ่นหลังฟัง เลยทำให้น้ำหนักของความแค้น ความบาดหมางลดน้อยลงไปเรื่อย ๆ จนมาสู่รุ่นผม เรามีกัน ๓ คนที่เป็นเพื่อนเรียนหนังสือด้วยกัน เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจนโต คนหนึ่งคือผมซึ่งเป็นหลานปู่อนันต์ คณานุรักษ์ คนที่ ๒ คือพี่ป้อง พันธุ์ฤทธิ์ วัฒนายากร หลานคุณปู่ขุนธำรงฯ และคนที่ ๓ คือโจ้ พีรพล เสรีกุล หลานคุณตามาโนช วัฒนานิกร เราไปมาหาสู่กัน วิ่งเข้าออกในบ้านกันแบบไม่เคยสนใจว่าผู้ใหญ่จะเป็นอย่างไรกัน ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทะลายความอึมครึมของตระกูลไปได้ส่วนหนึ่ง

ผมจึงคิดว่าในที่สุดความบาดหมางของญาติพี่น้องที่มีต่อกัน ๔ ชั่วคน มันจบลงในรุ่นผมนี่แหละ ตอนนี้เราแทบจะลืมไปแล้วว่าคนรุ่นก่อนเขาเคยโกรธกัน เพราะตอนนี้พวกเราคือญาติพี่น้องกันทั้งนั้น

ผมก็คงต้องจบนิยายเรื่องยาวชุดนี้เพียงเท่านี้ รอพบเรื่องต่อไปนะครับ

บันทึกวันที่ ๔ กันยายน พ.ศ.๒๕๖๒