คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๓๔ ความขัดแย้งของบรรพบุรุษ ๗

หลังจากที่ปิดฉากมหากาพย์ความขัดแย้งอันยืดยาวในตอนที่แล้ว ความขัดแย้งของบรรพบุรุษ ๖ ซึ่งจากความขัดแย้งของลูกพี่ลูกน้อง ๒ คน ที่กลายเป็นแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยง จนนำไปสู่ความขัดแย้งระหว่างตระกูล แล้วมาจบลงอย่างสวยงามในชั้นที่ ๔ คือรุ่นพวกผม ผมก็นึกขึ้นได้ว่าผมเล่าตกหล่นเกร็ดประวัติศาสตร์เชิงกระซิบไป ๑ เรื่อง

เรื่องนี้พวกเราฟังหูไว้หูนะครับ

แหล่งข่าวเชิงกระซิบของผมเล่าให้ฟังว่า กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีกรณีพิพาทกันระหว่างทวดขุนพิทักษ์รายา (ตันบั่นซิ่ว คณานุรักษ์) กับคุณหลวงสกลการธานี (ลั้วซุ่ยจ้าย วัฒนานิกร) เรื่องเกี่ยวกับเงินๆทอง ๆ โดยคุณหลวงสกลฯได้กู้ยืมเงินของโรงพระ หรือศาลเจ้าแม่ลิ้มกอเหนี่ยวไปลงทุนอะไรสักอย่าง แล้วทางคุณทวดขุนพิทักษ์ฯ ซึ่งเป็นผู้จัดการโรงพระได้ทวงเงิน แต่ทางคุณหลวงสกลฯ ยืนยันว่าคืนแล้ว จึงมีการให้สาบานต่อหน้าพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์วัดยางแดงหรือที่เรียกกันว่าพระยายเขียด ถ้าไม่จริงขอให้มีอันเป็นไป หลังจากการทำพิธีสาบานในครั้งนั้น คุณหลวงสกลฯก็ล้มป่วยและถึงแก่กรรม ทางฝ่ายคุณทวดขุนพิทักษ์ฯจึงเชื่อว่าเป็นจากการผิดคำสาบาน

เรื่องนี้ที่ผมบอกว่าต้องฟังหูไว้หู เพราะอาจจะมีการใส่ไข่ ใส่เครื่องปรุงสารพัดด้วยความรู้สึกที่บาดหมางกันอยู่แล้ว สำหรับผมไม่เชื่อเรื่องนี้ เพราะผมไม่คิดว่าในสมัยนั้นโรงพระจะมีเงินมากมายถึงขั้นให้คนกู้ยืมได้

นอกจากคุณตามาโนชแล้ว ผมยังมีความสนิทชิดชอบกับคุณตาอนันต์ วัฒนานิกร ลูกชายคนเล็กของคุณหลวงสกลการธานีมากเป็นพิเศษ เพราะคุณตาเป็นผู้ปลูกฝังให้ผมสนใจประวัติศาสตร์ท้องถิ่น จนผมต้องไปนั่งคุยกับคุณตาที่บ้านถนนเจริญประดิษฐ์แทบจะทุกสัปดาห์ ได้รับความรู้ ได้รับเอกสารมากมาย บางฉบับก็เขียนหัวกระดาษว่าลับ เกี่ยวกับเรื่องคำสาบาน ผมได้ถามคุณตาว่าเคยได้ยินเรื่องนี้บ้างหรือเปล่า คุณตาบอกว่าไม่เคยรู้เรื่องนี้ และไม่ได้มีการบอกเล่าเรื่องนี้ในหมู่ลูกหลานคุณหลวงสกลฯเลย

ผมคิดอยู่นานว่าจะเล่าดีมั๊ย แต่คิดว่าเรื่องนี้เป็นเกร็ดที่ฟังหูไว้หู เล่าไปแต่อย่าไปให้สาระสำคัญกับมันเลยครับ

บันทึกวันที่ ๔ กันยายน พ.ศ.๒๕๖๒