คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๔ วิถีชีวิตเด็กบ้านตึกขาว

เมื่อเข้ามาเป็นสมาชิกบ้านตึกขาวของปู่ ในบ้านนอกจากปู่ก็มีครอบครัวลุงนนท์พี่ชายคนที่ ๒ ของพ่อ ครอบครัวอาเติมน้องชายพ่อ ครอบครัวอามุลน้องสาวพ่อ

นอกจากน้องชาย ๒ คนแล้ว ในบ้านตึกขาวมีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันคือพี่ทิพลูกอามุล พี่ตรึง พี่เตยลูกอาเติม และมีพี่แป๊ด พี่ศักดิ์ลูกลุงรูญที่อยู่บ้านกงสีติดกับบ้านตึกขาว เป็นกลุ่มที่เล่นด้วยกันทุกวัน นอกจากนี้ก็มีพี่รุ่นใหญ่คือพี่เอียด พี่เปี๊ยก พี่นาตลูกลุงนนท์ พี่ต่อ พี่แตงลูกอาเติม

เด็กบ้านตึกขาว พี่แป๊ด พี่ตรึง พี่เตย พี่ทิพ พี่วุธ ผม พี่ศักดิ์ ทศ กฤช สรร พี่วุธอยู่ยะลานาน ๆ จะกลับมาสักครั้ง ส่วนกฤชนั่นอยู่ กทม.

เกือบจะเบี่ยงเบนทางเพศเพราะต้องเล่นขายของ เล่นหมากเก็บกับพี่ ๆ ผู้หญิงตลอด โดยเฉพาะพี่ทิพ พี่ตรึงจะต้องจับเราไปช่วยหั่นดีปลีเชือกเพื่อใช้เป็นอุปกรณ์ประกอบการเล่นขายข้าวแกง ส่วนพี่เตยนั่นศรศิลป์ไม่กินกันเท่าไหร่ไม่ค่อยเล่นด้วยกัน ยังดีมีพี่ศักดิ์ซึ่งอายุเท่ากันแก่กว่ากัน ๖ เดือนชวนเล่นแบบทโมนปีนป่ายสารพัดจึงยังเป็นชาย ตัวร้ายประจำบ้านคือพี่ต่อ จะโดนพี่ต่อแกล้งเป็นประจำคงจะเป็นเพราะคุณสมบัติพิเศษที่ออกจะกวน ๆ เลยเป็นที่เขม่นของแก

กิจวัตรประจำวันของเด็กบ้านตึกขาวตื่นเช้าล้างหน้าแปรงฟัน เข้าส้วม อาบน้ำ แม่ต้องดูแลน้อง ๒ คน เวลาเข้าส้วมผมจึงต้องพึ่งพาปู่ พอเสร็จกิจก็ตะโกนเรียกปู่ ปู่ก็จะมาล้างก้นให้ด้วยอุปกรณ์พิเศษ โดยผมนั่งยองคอยราดน้ำ ปู่จะยืนด้านหลังแล้วสอดเอาหลังเท้ามาถูที่ก้นให้ เสร็จแล้วปู่จะคุมให้อาบน้ำถูสบู่ด้วยตนเอง แต่งตัวเสร็จก็ไปกินอาหารเช้า

บนโต๊ะอาหารใหญ่จะมีของกินวางอยู่ให้เลือกกินเอาเอง ที่มีทุกวันคือข้าวเหนียวหน้ากุ้งหน้าสังขยา ขนมปัมจี่ ข้าวเหนียวปิ้ง ปาท่องโก๋ ข้าวหมูแดง ข้าวมันไก่ ใครใคร่กินอะไรก็หยิบกินได้เลย กินอาหารเช้าเสร็จก็เตรียมตัวไปโรงเรียน ช่วงนี้ปู่จะนอนเล่นอ่านหนังสือพิมพ์ สูบบุหรี่ตะพานโพมวนใหญ่ ๆ เด็กนักเรียนจะเดินเข้าไปกราบสวัสดีพร้อมกับรับเงินค่าขนมคนละ ๑ บาทไปโรงเรียน

หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปโรงเรียน มี ๒ กลุ่มพวกเรามีพี่ทิพ พี่แป๊ด พี่ศักดิ์ไปโรงเรียนยุวชิตวิทยา หรือ ย.ว.ซึ่งอยู่ใกล้บ้าน พี่แตง พี่ตรึง พี่เตยไปโรงเรียนวรคามินอนุสรณ์ หรือ ว.อ. กลุ่ม ย.ว.จะไปโรงเรียนโดยรถสามล้อลุงไว พี่ทิพ พี่แป๊ด ๒ สาวจะได้นั่งบนเก้าอี้ ส่วนเรานั่งพื้น ส่วนพี่ศักดิ์นั่นนั่งชั้นพิเศษคือที่วางของท้ายรถ

มื้อเที่ยงกินข้าวที่โรงเรียน แต่เนื่องจากเราเป็นคนเคี้ยวเอื้องกินช้า กินไม่ค่อยทันเพื่อน เลยใช้สิทธิพิเศษตอนเที่ยงลุงไวจะไปรับกลับไปกินข้าวที่บ้าน ๒ คนกับพี่ศักดิ์ มื้อเที่ยงกินข้าวที่บ้านกงสีฝีมือป้าเล็กเมียลุงรูญทุกวัน ที่ติดใจจนทุกวันนี้ถือหมูสับคลุกกระเทียมพริกไทยทอด มีความรู้สึกว่ากินที่ไหนก็ไม่อร่อยเหมือนกับฝีมือป้าเล็กเลย กินเสร็จลุงไวก็พาไปส่งที่โรงเรียน

ตอนเย็นโรงเรียนเลิกลุงไวไปรับกลับบ้าน ช่วงเย็นที่หน้าบ้านตึกขาวฝั่งบ้านลุงจิ้นป้าเฮงจะมีแป๊ะขายก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นเนื้อวัว และแป๊ะรถเข็นขายขนมขายของเล่นจอดรออยู่แล้ว ก็ไปรับเงินจากปู่ ๑ บาทมาซื้อขนม แต่ถ้ากินก๋วยเตี๋ยวหรือลูกชิ้นลวกเสียบไม้ปู่จ่ายให้ต่างหาก ทุกเย็นจะมีกะนิเมียน้าจิตรนักมวยของย่าทูนไก่กอและหอยกอและมาขาย และมีกะนิฟันทองทูนแกงแขกเป็นแกงไก่ใส่ไข่มาขาย

กินเสร็จก็จะไปเล่นในสวนหลังบ้านตึกขาวบ้าง หลังบ้านกงสีบ้าง ข้ามแดนไปสวนบ้านบนบ้าง แล้วแต่ผู้นำคือพี่ศักดิ์ เล่นกันจนค่ำก็ไปอาบน้ำ ช่วงหลังถูกจับให้เรียนพิเศษทุกเย็นกับครูพนิดา (ศิริไพรวัน) สินทอง เลยไม่ได้วิ่งเล่นซนในตอนเย็น

ถ้าเป็นวันหยุดไม่ต้องไปโรงเรียน จะเป็นวันที่มีความสุขกันสุด ๆ เพราะเด็กจะรวมกลุ่มกันเล่นสารพัดทั้งวัน มีพี่ป้องมาร่วมทีมอีกคน ที่สนุกคือปิดตาลักซ่อน หรือซ่อนหา ใครถูกปิดตาถือว่าโชคร้ายมาก เพราะพวกเราเล่นกันแบบไม่จำกัดบริเวณ แอบได้ทุกซอกทุกมุมของถนนอาเนาะรู วิ่งไปแอบแม้กระทั่งในโรงพระ

นี่เป็นกิจวัตรประจำวันคร่าว ๆ ของพวกเราเด็กบ้านตึกขาว

บันทึกวันที่ ๒๖ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒