คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๕ เริ่มเรียนหนังสือที่ปัตตานี

พ.ศ.๒๕๐๗ ตอนที่อยู่ที่นราธิวาส แม่ให้เข้าเรียนชั้นอนุบาล ๑ ที่โรงเรียนอนุบาลนราธิวาส สมัยนั้นระบบการเรียนเป็นแบบปีการศึกษาละ ๓ เทอม เริ่มเปิดเทอมแรกวันที่ ๑๕ พฤษภาคม ตอนที่เข้าโรงเรียนถ้านับดูแล้วอายุยังไม่ครบ ๓ ปีเต็มเลย เรียน ๒ ปี พอจบอนุบาล ๒ ก็ย้ายไปปัตตานี

เมื่อมาอยู่ปัตตานี พ่อพาไปสมัครเรียนชั้น ป.เตรียม ที่โรงเรียนยุวชิตวิทยา หรือ ย.ว. เปิดเทอมไปเรียนครูประจำชั้นชื่อครูยุพเยาว์ วงศ์ปราณี หรือครูนะ ซึ่งเป็นเพื่อนกับอาม่อมน้องคนสุดท้องของพ่อ เรียนกับเพื่อนชื่ออะไรบ้างจำไม่ได้เลย เพราะเรียนแค่เทอมเดียวสอบได้ที่ ๑ ครูยุพเยาว์บอกพ่อว่าอ่านหนังสือออกแล้ว บวกลบเลขได้แล้ว ในขณะที่เพื่อนคนอื่นในห้องยังทำไม่ได้ ลุงหมอวิทยา ยุวชิต เจ้าของโรงเรียนเลยให้ย้ายไปเรียน ป.๑ เลย

ขึ้นเทอม ๒ เลยย้ายไปเรียน ป.๑ข ห้องครูราตรี รัตนโกเมนทร์ โต๊ะเรียนสมัยนั้นเป็นโต๊ะคู่นั่ง ๒ คน จำได้ว่านั่งคู่กับมะลิ แซ่ต๊ก น้องสาวของพี่บ่าว นภดล ลูกเจ๊ดัวขายผัก เรียนห้อง ป.๑ข สอบได้ที่ ๑ อีก พอเทอม ๓ เลยถูกจับย้ายไปเรียนห้อง ป.๑ก ห้องครูประภา ตอนไปเรียนห้องครูประภา รัตนยาธิคุณ เลยได้อยู่ห้องเดียวกับพี่ชายสุดซี้คือพี่ป้อง

ตอนที่มาเป็นนักเรียนใหม่ชั้น ป.เตรียมของ ย.ว.ถูกลองดี วันหนึ่งเด็ก ป.๑ ชื่อไพฑูรย์แกล้ง แต่มีคนมาช่วย คนที่มาช่วยเป็นเด็ก ป.๑ เหมือนไพฑูรย์ รุ่นพี่คนนี้มีลักษณะพิเศษเพราะเป็นเด็กนักเรียนคนเดียวที่สวมกางเกงขายาว สวมรองเท้าที่มีก้านเหล็กพยุงน่องรูปร่างสูงใหญ่กว่าคนอื่นในชั้น ป.๑ ด้วยกัน ชื่อก็แปลกเพราะชื่อ ด.ช.ป้อง ตอนนั้นยังไม่รู้จักกัน แต่แกก็มาช่วยเหลือไม่ยอมให้ไพฑูรย์แกล้ง

หลังจากนั้นไม่นานในเช้าวันหยุดวันหนึ่งกำลังวิ่งเล่นอยู่ในบ้านปู่ ได้ยินเสียงอาเติมตะโกนโหวกเหวกให้คนเก็บไก่ชน เห็น ด.ช.ป้อง ที่ช่วยเราตอนโดนเพื่อนแกล้งเดินอุ้มไก่ชนเข้ามา เลยได้รู้ว่าเราเป็นลูกพี่ลูกน้องญาติสนิทกันแกอายุมากกว่า ๒ ปี เลยเรียกว่าพี่ป้องมาตั้งแต่บัดนั้น และกลายเป็นเพื่อนเล่นที่สนิทกันมาตลอด จนย้ายไปเรียนห้องเดียวกันที่ ป.๑ก ส่วนสาเหตุที่อาเติมตะโกนให้คนรีบเก็บไก่ชน เพราะเป็นที่รู้กันว่าพี่ป้องแกจะอุ้มไก่ติดมือมา ๑ ตัว เพื่อมาชนกับไก่ในบ้านตึกขาว ถ้าของแกแพ้แกจะอุ้มตัวชนะกลับบ้าน แล้วทิ้งตัวของแกไว้แทนเป็นการแลกเปลี่ยน เลยเป็นที่หวั่นเกรงของลุงของอาในบ้านตึกขาวมาก เรื่องของพี่ป้องยังมีอีกเยอะ คงได้เล่าต่อไปเรื่อย ๆ

เมื่อขึ้นชั้น ป.๒ อยู่ห้อง ป.๒ก ครูประจำชั้นชื่อครูพิสมัย จารุประสิทธิ์ อาคารเรียนเป็นอาคารด้านหน้าโรงเรียน ลักษณะเป็นห้องประชุมใหญ่โล่ง ๆ แล้วเอากระดานดำแบบมีขาตั้งมาวางกั้นแบ่งเป็นห้อง ๆ ห้อง ป.๒ก อยู่ติดกับห้องเรียนของรุ่นพี่ชั้น ม.ศ.๓ เลยมุดไปเล่นไปคุยกับพวกพี่ห้องนั้นเป็นประจำ หลายคนเจอหน้าทักทายกันอย่างสนิทสนมจนโตอย่างเช่นพี่เกี้ย น้าลูกเป็ด สมชัย เกียรติไพบูลย์ หรือพี่อ้อย เอ็กไถ่ เจษฎา ผาติดำรงกุล

ชั้น ป.๓ อยู่ห้อง ป.๓ก ของครูเพ็ญศรี เด่นวานิช ตอนอยู่ชั้น ป.๓ มีครูสอนวาดเขียนใจดีเป็นที่ถูกใจมาก เป็นนักดนตรีด้วยชื่อครูอัศวิน หะวิเกตุ หรือพี่แดง

ขึ้น ป.๔ อยู่ห้อง ป.๔ก ครูประจำชั้นคือครูไตรทิพย์ ณ สงขลา ชาวตุยง อยู่ ป.๔ เริ่มซ่า วันหนึ่งทะเลาะกับเพื่อนชื่อนิรามาน สุไลมาน ลูกอาเหม ทนายความ ชกกันแล้วคว้าไม้บรรทัดไม้เอาด้านสันฟาดไป ไอ้มานมันเอาดินสอแทงสวนมาเอาแขนขวารับ โดนจิ้มไส้ดินสอหักคาแขน ไม่กล้าบอกพ่อแม่ จนป่านนี้ไส้ดินสอยังคาให้เห็นอยู่ไม่รู้มานมันจำได้หรือเปล่า (หมายเหตุ : ณ วันที่ ๒๗ ส.ค.๒๕๖๒ มานเป็น ส.ส.ปัตตานี)

อีกครั้งไม่รู้ทะเลาะอะไรกับไอ้แดง นิวัฒน์ ศุกลรัตน์ เลยเกณฑ์พี่น้องมายกพวกยิงกันกับพวกไอ้แดง อาวุธที่ใช้คือเอากระดาษม้วนเป็นกระสุนยิงกับยาง ดีที่ไม่เข้าตาได้ตาบอดกัน จำได้ว่ากำลังแอบซุ่มยิงอยู่ข้างห้องพักครู ครูพี่เป้า วรนาถ ยุวชิต เดินมาด้านหลังไม่ทันเห็น เลยโดนตีโทษฐานเล่นซน นั่นถ้าแกรู้ว่าไม่ใช่เล่น แต่กำลังยกพวกยิงกัน คงโดนหนักกว่านั้น

ช่วงที่เรียนที่ ย.ว.สอบได้ลำดับที่เลขตัวเดียวตลอด พอจบชั้น ป.๔ ก็มีเหตุให้ต้องย้ายโรงเรียนไปเรียนที่โรงเรียนบ้านสะบารัง

เด็กชั้น ป.๔ โรงเรียนยุวชิตวิทยา

บันทึกวันที่ ๒๗ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒