คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๕๙ เรื่องแปลก ๆ ของบ้านหลังหนึ่ง ๑

สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมมันเป็นแค่ความฝัน แต่เป็นฝันที่มีอะไรซ่อนเร้นอยู่ เพราะผมมีความผูกพันกับบ้านหลังหนึ่งตลอดเวลา เพราะในสูติบัตรระบุว่าผมเกิดที่บ้านหลังนี้ ช่วงนี้ได้ข่าวว่ามีอะไรยุ่ง ๆ กับบ้านหลังนั้นทำให้ผมคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา

เมื่อ ๑๐ กว่าปีก่อนผมฝันว่าผมได้ไปที่บ้านนั้น ในฝันผมยังจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ผมไปบ้านนั้นเมื่อ ๓๐ ปีที่แล้วชั้นบนมันเต็มไปด้วยฝุ่นหยากไย่เพราะไม่มีคนพักอาศัย ภาพมันยังติดตาผม แต่ครั้งนี้เมื่อผมก้าวเข้าในบ้านผมเจอปู่อยู่ในชุดเสื้อนอกตัวเก่ง ปู่มาจับมือผมพาเดินขึ้นชั้นบน โอ้โห! มันยังอยู่ในสภาพเดิม ๆ ผ่านการปัดกวาดเช็ดถูเป็นอย่างดี ต่างจากภาพที่ติดตาผม ผมเจอคนอยู่บนบ้านหลายคนเป็นคนที่ผมไม่รู้จักเลย ผมถามปู่ว่าใครมากวาดบ้านให้ปู่ ปู่ตอบว่าจี๊ตันมากวาดให้ จี๊ตันนี้แกเป็นลูกสาวของกู๋เฉี้ยง นายซุ่ยเฉี้ยง นาคพันธุ์ ญาติทางสายย่าของปู่ แกเดินกะเผลกขาพิการเป็นช่างตัดเสื้อเสื้อบ้านอยู่ตรงข้ามบ้านปู่ แล้วปู่พาผมไปกราบพระที่โต๊ะหมู่ในโถงกลาง ผมก็ตื่น

ตรงพรมแดงเดิมคือบริเวณที่วางโต๊ะหมู่บูชาของปู่

ที่แปลกคือเมื่อผมเล่าความฝันให้พ่อฟัง พ่อบอกว่าพ่อเคยฝันว่าในห้องชั้นบนที่เคยเป็นห้องพักของครอบครัวเราตอนที่อาศัยอยู่กับปู่มีคนอยู่เยอะมาก พ่อก็ไม่รู้จักว่าเป็นใคร ปู่บอกว่าเป็นคนเก่าแก่ที่เขาอยู่ที่นี่มานานแล้ว ทำไมผมถึงฝันเห็นคนเหล่านั้นเหมือนกับที่พ่อเคยฝัน ท่านเหล่านั้นจะมาสื่อสารอะไรกับผม

แต่ที่แน่ ๆ ผมไม่ได้ย่างเท้าก้าวเข้าไปในบ้านหลังนั้นหลายปีแล้ว

ภาพปู่ที่ผมเห็นในฝันแต่งชุดนี้

บันทึกวันที่ ๓๑ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๖๓