คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๖๓ เรื่องแปลก ๆ ของบ้านหลังหนึ่ง ๕

ตอนที่แล้วเล่าทิ้งท้ายถึงเรื่องของมือลึกลับที่โผล่ออกมาจากฝาผนังห้องปู่ตอนที่ย่าป่วย ซึ่งผมบอกว่าอาจจะเป็นภาพหลอนจากอาการที่มีของเสียคั่งจากไตวายของย่า คราวนี้มาฟังเรื่องนี้กันครับ

อันนี้แม่เล่าให้ฟังเพราะเป็นเรื่องที่เกิดกับตัวแม่เอง วันที่จะเคลื่อนศพย่าจากบ้านหลังนั้นไปวัดหัวตลาดหรือวัดนิกรชนาราม ปู่ให้แม่ขึ้นไปหยิบเสื้อนอกในห้องนอนปู่ แม่บอกว่าเข้าไปหยิบเสื้อพอหันกลับมาพบว่าประตูห้องปู่ปิดใส่กลอนลงดาล แม่ก็รู้สึกแปลกใจ เพราะมั่นใจว่าเข้าไปหยิบเสื้อไม่ได้ปิดประตูแน่นอน จะว่าลมพัดให้ประตูปิดก็ไม่ได้แน่นอน เพราะประตูห้องปู่เป็นประตูไม้โบราณหนักมาก ที่สำคัญคือประตูปิดโดยลั่นดาล

ตอนนั้นแม่บอกว่าก็ไม่คิดอะไรมาก แค่แปลกใจ แม่จึงเลื่อนกลอนดาลประตูแต่เลื่อนไม่ได้ แม่ไม่เคยรู้ว่ามันมีเดือยล๊อกดาลอีกชั้น แม่ตะโกนให้คนช่วย ตอนนั้นสติเตลิดไปแล้วเอาแต่ร้องไห้ด้วยความตกใจกลัว เพราะห้องปู่มี ๒ ประตู เปิดไม่ออกทั้งคู่ หน้าต่างก็เป็นลูกกรงเหล็กเส้นปีนออกไม่ได้ แม่บอกว่าร้องเรียกอยู่นาน ไม่มีใครได้ยินเพราะอยู่ห้องโถงชั้นล่างที่ไว้ศพย่ากันหมด จนสุดท้ายอาหมอสุคนธ์มาโผล่หน้าทางหน้าต่างแล้วพูดปลอบให้ใจเย็น ๆ แล้วบอกวิธีปลดเดือยล๊อกดาลประตู แต่กว่าแม่จะตั้งสติแล้วทำตามที่อาคนธ์บอกก็นานพอสมควร จึงเปิดประตูออกมาได้

หรือว่ามือลึกลับที่ย่าเห็นจะเป็นมือที่ปิดประตูลงดาลขังแม่ในห้อง ปู่ไม่ยอมบอกแม่ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผมคิดว่าปู่ที่เรียนไสยศาสตร์ต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ประตูห้องนอนปู่

บันทึกวันที่ ๗ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๖๓