คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๖๔ เรื่องแปลก ๆ ของบ้านหลังหนึ่ง ๖

ย่าจากลูกหลานไปในปี พ.ศ.๒๕๐๙ ตั้งศพบำเพ็ญกุศลที่บ้าน โดยตั้งศพไว้ที่โถงชั้นล่างหน้าห้องลุงสุนนท์ ระหว่างงานศพมีขนมนมเนยน้ำชากาแฟเลี้ยงแขกเหรื่อกันตลอดทั้งวันและคืน ขณะนั้นพ่อกับแม่ยังอยู่ที่นราธิวาส ผมมีอายุ ๕ ปี ตอนที่ย่าป่วยหนักพ่อพาผมมาปัตตานีส่วนแม่กับน้อง ๆ อยู่ที่นราธิวาส อยู่จนกระทั่งย่าถึงแก่กรรม

คืนหนึ่งพ่อพาผมขึ้นนอนที่ห้องกลางด้านขวาของเรือนไม้หลังตึก แล้วพ่อก็ไปนั่งคุยกับญาติพี่น้องเพื่อนฝูงกันจนเช้าเป็นเพื่อนศพตามธรรมเนียม เช้าพ่อกลับไปที่ห้อง ได้กลิ่นเหม็นสาบเหมือนมีหนูตายในห้อง พ่อเดินหาทั่วห้องแต่ไม่เจอซากสัตว์ตายเลย พ่อบอกว่าจังหวะที่พ่อก้มลงไปจับผมซึ่งหลับอยู่ให้นอนดี ๆ พ่อได้กลิ่นนั้นฉุนมาจากหมอนใบที่ผมหนุน

พ่อเล่าให้ปู่ฟัง ปู่บอกว่าเป็นเพราะพ่อทิ้งให้ผมนอนคนเดียว ย่าเป็นห่วงผมซึ่งเป็นหลานรุ่นเล็กที่ย่ารักมากถึงขั้นเอ่ยปากขอพ่อกับแม่มาให้ย่าเลี้ยงที่ปัตตานี แต่พ่อกับแม่ไม่ยอมให้ ย่าเลยมานอนเป็นเพื่อนผม

เป็นครั้งเดียวที่ย่ามาหาผม หลังจากนั้นก็ไม่เคยเจออะไรแบบนี้อีกเลย

ผมอายุ ๔ เดือน กับย่า

บันทึกวันที่ ๘ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๖๓