คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๖๕ เรื่องแปลก ๆ ของบ้านหลังหนึ่ง ๗

ตอนที่แล้วเล่าเรื่องที่วิญญาณของย่ามานอนเฝ้าคอยดูแลผม ซึ่งพ่อปล่อยให้นอนคนเดียวแล้วพ่อลงไปนั่งคุยกับญาติ ๆ เพื่อน ๆ เฝ้าศพย่าที่ห้องโถงชั้นล่าง

คราวนี้เป็นเรื่องของปู่ แต่เกิดกับแม่ ตอนที่ปู่จากพวกเราไป พ.ศ.๒๕๑๒ ใกล้ครบ ๑๐๐ วัน กำลังเตรียมการทำบุญใหญ่ ป้ายอม พยอม คณานุรักษ์ ภรรยาของลุงสุนนท์หรือพ่อเหล่งก็จากไปด้วยโรคมะเร็งเต้านม แม่บอกว่าตอนจะไปทำบุญ ๑๐๐ วันปู่รู้สึกเพลียเลยไม่ลุกจากที่นอนหลับต่อจนสาย ใครต่อใครไปวัดหัวตลาดกันหมดแล้ว แม่รู้สึกตัวตื่นแบบงัวเงียลืมตาขึ้น เห็นปู่เปิดมุ้งโผล่หน้าเข้ามาดู ใบหน้าปู่บวมฉุเหมือนตอนที่เปิดโลงก่อนเผาเลย แม่บอกว่าแวบเดียวก็หายไป แม่รีบไปล้างหน้าล้างตาแต่งตัวไปวัดหัวตลาดเพื่อร่วมทำบุญ ๑๐๐ วันปู่เลย เพราะรู้ว่าปู่มาตาม แม่บอกว่ายังจำภาพติดตามาจนทุกวันนี้

แต่สำหรับผมภาพที่ยังจำได้ไม่ลืมเลยคือร่างของปู่ที่นอนบนเตียงในห้องโถงกลางชั้นบน มีคนมารดน้ำศพปู่เยอะมาก เดินเข้าไปในห้องจะรู้สึกแสบตา เพราะก่อนหน้านั้นน้าสุข เจ้าหน้าที่ห้องเก็บศพโรงพยาบาลปัตตานีที่มาฉีดฟอร์มาลีนทำขวดแตกไอฟอร์มาลีนเลยฟุ้งกระจายต้องเอาพัดลมมาเป่าไล่ แต่ก็ยังไม่หมดฤทธิ์ หลังจากนั้นลุงแดงสัปเหร่อก็ทำการห่อผ้าขาวมัดตราสังข์ปู่ซึ่งตัวแข็งแล้ว พ่อกับพี่ ๆ น้อง ๆ ช่วยกันยกร่างของปู่ในห่อผ้าขาวเหนือหัว เดินจากห้องโถงกลางชั้นบนลงบันไดไปห้องโถงชั้นล่าง แล้วบรรจุลงโลง

เหตุการณ์ผ่านไป ๕๑ ปีแล้ว แต่ยังจำได้ไม่ลืมเลย

ผ้าคลุมศพปู่ที่พ่อเก็บไว้ตอนเปิดฝาโลงก่อนเผาจริง

บันทึกวันที่ ๑๑ มิถุนายน พ.ศ.๒๕๖๓