คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๗ หลานปู่ไม่เคยกลัวใคร

ตอนที่แล้วทิ้งท้ายไว้เรื่องไม่เคยโดนปู่ทำโทษ ชีวิตเด็กบ้านตึกขาวของปู่แทบจะไม่เคยกลัวใครเลย เพราะถือว่าอยู่ใต้ร่มใบบุญของปู่ มีพ่อ มีพี่ ๆ คุ้มกะลาหัว แต่จริง ๆ แล้ว มีคนที่เรากลัวอยู่หลายคน บางคนก็ทั้งรักทั้งกลัว บางคนก็ทั้งเกลียดทั้งกลัว ว่ากันไปตามแต่เรื่องราวที่ได้ประสบมา

คนแรกที่ทั้งรักทั้งกลัวคือปู่ อย่างที่เล่ามาว่าเป็นหลานชายรุ่นเล็กที่ใกล้ชิด ได้รับความเอ็นดูจากปู่มากเป็นพิเศษ นอกจากปู่จะช่วยเลี้ยงดู สอนโน่นสอนนี่ ยังได้สตางค์ค่าขนมทุกวัน มีอยู่วันหนึ่งปู่เรียกไปหาแล้วคล้องสร้อยให้ ๓ พี่น้องคนละเส้น เป็นสร้อยเงินแขวนพระเครื่องหลวงพ่อทวดเหยียบน้ำทะเลจืดรุ่นหลังเตารีดพิมพ์เล็กเลี่ยมเงินเปิดหน้า แล้วสอนให้ท่องคาถาหลวงพ่อทวดฯ ในสายตาเด็กอย่างเราตอนนั้นปู่คือผู้วิเศษของเราเลย

มูลเหตุที่กลัวปู่ เพราะวันหนึ่งไม่รู้พี่ต่อไปทำความผิดอะไรมา ได้ยินเสียงปู่ดุด่าพี่ต่อดังลั่นชั้นบน สักพักเห็นลุงนนท์ลงมือตีพี่ต่อตามคำสั่งของปู่ ตั้งแต่วันนั้นภาพนั้นติดตามาตลอด จนเกิดความกลัวปู่ ไม่กล้าทำผิดกลัวปู่จะให้ลุงนนท์จับเฆี่ยนแบบเดียวกับพี่ต่อ โชคดีตลอดเวลาที่อยู่กับปู่ไม่เคยทำความผิดอะไรจนโดนปู่ดุด่าหรือทำโทษ

ผมถ่ายกับปู่ที่หาดนราทัศน์ นราธิวาส

คนที่ ๒ ที่ทั้งรักทั้งกลัวคือลุงนนท์ พี่ชายคนที่ ๒ ของพ่อ กลัวลุงนนท์เพราะเคยแอบเข้าไปเล่นในในตรอกประตูผี แล้วลุงนนท์จับมาพูดแบบเสียงเหี้ยม ๆ หน้าดุ ๆ ว่าวันหลังห้ามเข้าไปเล่นในตรอกนั้นเด็ดขาด ถ้าลุงจับได้ว่าเข้าไปลุงจะตี แค่นั้นก็กลัวหัวหดแล้ว ยิ่งไปเห็นภาพลุงนนท์เฆี่ยนพี่ต่อยิ่งเพิ่มความกลัว สาเหตุที่ลุงนนท์ห้ามเข้าไปเล่นในตรอกประตูผีข้างบ้านปู่ เพราะในนั้นจะวางเรียงรายไปด้วยขวดปลากัด ในตรอกนั้นเป็นแหล่งเพาะพันธุ์ปลากัดตัวเก่งของลุงนพและลุงนนท์ วันดีคืนดีก็จะหยิบออกมาซ้อมให้มันกัดกัน ลุงนนท์เกรงว่าเข้าไปวิ่งเล่นนอกจากจะทำให้ขวดล้มแตก แล้วยังทำให้ปลาตัวเก่งตกใจเสียเส้น จึงห้ามเด็ดขาด

แต่ปกติลุงนนท์จะเป็นคนใจดีกับหลาน ๆ ลุงนนท์เป็นพี่ชายที่สนิทกับพ่อมากที่สุด พ่อจะนั่งคุยกับลุงนนท์ทุกวันเราก็เลยพลอยไปนั่งฟังและคุ้นเคยกับลุงนนท์ เวลาลุงนนท์อยู่ที่ห้องจะชอบเข้าไปคุยกับลุงนนท์ ไปรื้อโน่นรื้อนี่ในลิ้นชักโต๊ะลุงนนท์ออกมาเล่น จำได้ว่าช่วงนั้นเล่นตอกลูกยางพารา ลุงนนท์ก็ให้คนไปหามาให้ แล้วยังสอนให้แคะเนื้อในเม็ดยางออกด้วยกิ๊บติดผม แล้วลุงนนท์เอามาหยอดยัดเทียน ยัดครั่ง เอาไว้ให้ไปตอกกับเพื่อน

พ่อ พี่ชูพันธุ์ ลุงนนท์

คนที่ ๓ คนนี้เป็นคนที่ในวัยเด็กทั้งเกลียดทั้งกลัว เราเรียกแกว่าลุงสวน อันที่จริงแกชื่อลุงวาส ลุงวาสเป็นคนแก่รูปร่างสูงใหญ่ เคี้ยวหมากตลอดเวลา พูดภาษากลาง ใส่รองเท้าทำด้วยยางรถยนต์มีอาวุธประจำกายเป็นไม้กวาดไม้ไผ่ แกพักอยู่ที่บ้านยายเลี่ยนห้อง ตึกจีน ๒ ชั้นหลังใหญ่หัวมุมถนนอาเนาะรูตรงข้ามบ้านรังนก

ลุงวาส

ลุงวาสเป็นคนดูแลสวนบ้านบนของอาพร แกจะไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปวิ่งเล่นในสวนบ้านบน ห้ามไปเก็บผลไม้ในสวน โดยที่แกไม่สนใจว่าพวกเราเป็นใคร แกถือว่าแกมีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของสวน แต่แกต้องเอือมระอากับพวกเรา เพราะเวลาแกกวาดใบสวาใบมะเฟืองมากองไว้ พวกเราจะเอากองใบไม้แห้งของแกเป็นกองไฟสมมุติ แล้ววิ่งหามพระลุยไฟกัน จนกองใบไม้ของแกกระจุยกระจาย แกมาเห็นก็จะไล่ตี หัวโจกนำเล่นก็ไม่ใช่ใครเป็นพี่ป้องลูกอาพรนายจ้างแกนั่นแหละ

พอลูกสวาเริ่มสุก แกเผลอพวกเราก็มีการดูต้นทาง แล้วปีนเก็บลูกสวากัน พอได้ยินว่าลุงสวนมา กระโดดลงมาจากต้นสวาแทบไม่ทัน เราจะบอกต่อ ๆ กันมาว่าใครช้าโดนแกจับได้ แกจะเอาเชือกมัดเดินลากไปตี แต่เอาเข้าจริงแกไม่เคยไล่ตามพวกเราทันสักที ได้แต่ตะโกนโหวกเหวกด่าไล่หลังว่าอย่าให้กูจับได้

เท่าที่นึกได้เห็นจะมีอยู่ ๓ คนที่กลัวสมัยเป็นเด็กอยู่บ้านตึกขาวของปู่

บันทึกวันที่ ๒๗ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒