คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๘ พี่ ๆ น้อง ๆ ในบ้านปู่

อย่างที่เล่ามาแล้วว่าปู่มีหลาน ๔๐ คนแบ่งเป็น ๔ รุ่น

ในช่วงที่เราเข้ามาเป็นสมาชิกบ้านตึกขาวของปู่ หลานรุ่นใหญ่ไม่มี มีแต่รุ่นกลาง ลูกลุงนนท์คือพี่เอียด พี่เปี๊ยก พี่นาต ลูกอาเติมมีพี่ต่อ พี่แตง รุ่นเล็กมีลูกอามุลคือพี่ทิพ ลูกอาเติมคือพี่ตรึง พี่เตย ต้น แล้วลูกพ่อ ๓ คนคือเรา ทศ สรร อีกกลุ่มคือลูกลุงรูญที่อยู่บ้านกงสี รุ่นกลางคือพี่ตุ้ม พี่อ๋อย รุ่นเล็กคือพี่แป๊ด พี่ศักดิ์

หลานรุ่นเล็กเป็นพวกที่กินข้าวหม้อเดียวกันจริง ๆ เพราะเช้าขึ้นมาก็กินข้าวกงสีที่โต๊ะอาหารรวม มื้อเที่ยงเรากินกับพี่แป๊ดพี่ศักดิ์ที่บ้านลุงรูญ เย็นก็กินข้าวรวมที่โต๊ะใหญ่

พวกเราจะมีความผูกพันรักใคร่กลมเกลียวกันมาก เล่นด้วยกันจนถึงเวลานอน ก่อนหน้านั้นเย็น ๆ พวกเราจะไปออกันหน้าบ้านน้าหิ้น น้าสุ เพื่อดูโทรทัศน์ซึ่งมีแต่ช่องมาเลเซีย ต่อมาที่ปัตตานีรับช่อง ๑๐ หาดใหญ่ได้ อามุลซื้อโทรทัศน์ พวกเราก็เปลี่ยนที่มาดูหน้าห้องอามุลแทน

กลุ่มที่เรียนโรงเรียนยุวชิตวิทยาด้วยกันในรุ่นเล็กจะมีพี่ทิพเป็นหัวขบวน หนังสือเรียนของพี่ทิพจะถูกส่งต่อไปให้พี่แป๊ด จากพี่แป๊ดก็จะมาถึงเรา จากเราส่งต่อไปให้พี่ศักดิ์ซึ่งอันที่จริงเรียน ป.เตรียมด้วยกัน แต่เราได้เลื่อนชั้นไปเรียนสูงกว่า หนังสือต้องถูกส่งจากพี่ศักดิ์ไปให้ทศ แต่ไม่เคยถึง เพราะไม่รู้พี่ศักดิ์เอาไปทิ้งไหนหมด

ส่วนพี่รุ่นกลางพวกเรามีพี่ต่อเป็นพี่ใหญ่ สมัยนั้นเอ่ยชื่อพี่ต่อมีแต่คนส่ายหน้า ไม่ใช่ไม่รู้จัก แต่เอือมระอา เพราะพี่ต่อนี่เป็นสุดยอดฝีมือทุกเรื่อง สำหรับพวกน้อง ๆ พี่ต่อนี่เป็นพี่ที่รักเป็นพระเอกของพวกเราเลย แทบทุกวันเราจะได้ยินได้ฟังเรื่องราววีรกรรมของพี่ต่อ ยิ่งเวลาวันหามพระนี่พวกเราจะใจจดใจจ่อคอยฟังว่าปีนี้พี่ต่อจะไปลุยกับใครบ้าง ไม่ใช่ลุยไฟนะหมายถึงไปลุยตะลุมบอนชกต่อย

มีอยู่วันหนึ่งไม่รู้พี่ต่อเกิดครึ้มอกครึ้มใจอะไรขึ้นมา อยากถ่ายทอดวิทยายุทธให้น้อง ๆ เลยพากันยกโขยงไปที่โรงเรียนจ้องฮั้ว แล้วพี่ต่อก็เอาไข่มาแจกคนละฟอง แล้วสั่งให้ทุกคนเล็งระฆังโรงเรียนจ้องฮั้วเป็นเป้าหมาย จากนั้นพี่ต่อเป็นคนเริ่มปาไข่ใส่ระฆัง แล้วพวกเราก็ระดมปากันจนเลอะเทอะไปหมด แต่ที่สุดยอดคือกลิ่นเนื่องจากไข่ที่เอามาปาเป็นไข่เน่าเหม็นสุด ๆ

สำหรับเราพี่ต่อเรียก “ไอ้ฟันดำ” เพราะฟันหน้าผุเป็นรอยดำ เราคงดวงชงกันเพราะเกิดวันที่ ๒๘ มิถุนายนเหมือนกัน แต่พี่ต่อแก่กว่า ๘ ปี จึงมักจะโดนแกล้งทุกครั้งที่โอกาสมาถึง

ที่สร้างรอยแค้นมาจนทุกวันนี้คือตอนที่พ่อกับแม่พาน้องไปเที่ยวกรุงเทพฯเมื่อปลายปี พ.ศ.๒๕๐๙ พ่อซื้อของเล่นสุดโปรดมาฝากเป็นปืนสะเต็นมีแมกกาซีนใส่ลูกกระสุนพลาสติกยิงได้ พอมีปืนก็ไล่ยิงไปทั่วจนพี่ต่อหมั่นไส้ จัดการขโมยปืนไปซ่อนใต้กองใบกระท้อนในสวนหลังบ้าน โชคยังดีที่ปู่ไปกวาดสวนแล้วเจอ คิดแล้วยังเจ็บใจไม่หายรอวันเอาคืนอยู่

ถึงแม้พวกเราจะเป็นเด็กอยู่กันหลายคน ก็มีบ้างที่ทะเลาะเบาะแว้งกัน แต่ไม่เคยโกรธกันข้ามวัน เพราะเดี๋ยวก็มากินด้วยกัน เล่นด้วยกันอีก พวกพี่ ๆ ก็จะเป็นผู้นำน้องไปเล่นโน่นเล่นนี่ รักใคร่กลมเกลียวกันดีมาก เป็นช่วงเวลาที่ดีมากช่วงหนึ่งของชีวิต

ตอนที่ปู่ถึงแก่กรรมพวกเรารุ่นกลาง รุ่นเล็กเล่นกันอยู่ในสวนถูกตามมาถ่ายรูปเกือบครบ พี่ศักดิ์กับทศไม่รู้หายไปไหนกัน

บันทึกวันที่ ๒๗ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒