คำให้การเด็กหัวตลาด ตอนที่ ๙ น้ำท่วม

เขียนไปเขียนมาชักจะหมดมุขเอาดื้อ ๆ นึกไม่ออกว่าจะเล่าอะไรดี เอาเรื่องสั้น ๆ คั่นรายการไปก่อนก็แล้วกัน

เช้าวันหนึ่งหลังปีใหม่ พ.ศ.๒๕๑๐ ตื่นเช้ามาได้ยินเสียงคนคุยกันโหวกเหวกที่หน้าบ้าน มองผ่านหน้าต่างออกไปเห็นน้ำท่วมถนน ตื่นเต้นมากเพราะไม่เคยเห็นน้ำท่วมมาก่อน ลงไปดูพบว่าน้ำท่วมพื้นถนนอาเนาะรูประมาณ ๑ ฟุต น้าสาวเมียน้าผอมไปขายของที่ตลาดไม่ได้เลยผัดก๋วยเตี๋ยวถังแตกที่หน้าบ้าน เยื้องกับบ้านปู่ คนลุยน้ำมาซื้อกันเยอะดี เสียงคุยเลยดังลั่น

อันถนนอาเนาะรูหน้าบ้านปู่นี้เป็นถนนที่ทันสมัยที่สุดในปัตตานีก็ว่าได้ เพราะเป็นถนนสายแรกที่เปลี่ยนจากถนนดินลูกรังเป็นถนนคอนกรีต ไม่ใช่ คสล.คอนกรีตเสริมเหล็ก แต่เป็น คสผ.คอนกรีตเสริมไม้ไผ่ เพราะแทนที่จะเป็นโครงเหล็กผูกลวดเหมือนปัจจุบัน ใช้ไม้ไผ่มาสานเป็นโครงแล้วเทปูนซีเมนต์ทับ

ถนนอาเนาะรูเป็นทำเลที่มีระดับสูงกว่าถนนสายอื่น ๆ และโครงสร้างบ้านเรือนช่วงนั้นแทบทุกบ้านสูงกว่าถนน เดินเข้าบ้านปู่จะมีบันได ๓ ขั้น เมื่อน้ำท่วมถนนอาเนาะรูจึงไม่ส่งผลกระทบถึงภายในบ้าน แต่เมื่อท่วมถนนอาเนาะรูแสดงว่าถนนสายอื่นระดับน้ำต้องสูงพอสมควร

น้ำท่วมปีนั้นเด็ก ๆ อย่างเราไม่ได้รู้สึกถึงความลำบากอะไร กลับดีเสียอีกไม่ต้องไปโรงเรียน แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ลงไปลุยน้ำ เพราะพ่อบอกว่าน้ำสกปรก ไม่รู้ฉี่ใครอึใครอยู่ในน้ำทั้งนั้น แต่ไม่มีทางห้ามพวกเราเหล่าทโมนได้ เพราะมีการแอบลุยน้ำเล่นโดยการนำของผู้ที่เป็นพี่ตลอด

ผู้ที่มาสร้างสีสันให้กับพวกเราในน้ำท่วมคราวนี้คือลุงจำรูญ พี่ชายคนที่ ๓ ของพ่อ ไม่รู้ว่าลุงรูญไปหาเรือมาจากไหน แต่จะพาพวกหลาน ๆ นั่งเรือแล้วลุงรูญพายไปตามถนนปะนาเระไปที่โรงเรียนจ้องฮั้ว ซึ่งน้ำลึกมากเพราะเป็นที่ต่ำ เป็นที่สนุกสนานของพวกเรากันมาก

วันหนึ่งเรือที่ลุงรูญพายแทบล่ม เพราะระหว่างที่พายเล่นใครคนหนึ่งเกิดตาไวเห็นงูกำลังเลื้อยอยู่ในน้ำ เลยกรี๊ดกร๊าดกันจนเรือโคลง ลุงรูญต้องสั่งให้นั่งนิ่ง ๆ แล้วบอกว่าไม่ต้องกลัวเป็นงูน้ำว่ายเล่นน้ำ

จำไม่ได้ว่าน้ำท่วมกี่วัน จำได้แค่ว่าสนุกสนานมากเพราะไม่ต้องไปโรงเรียน และเล่นในสวนกันทั้งวัน

น้ำท่วมถนนอาเนาะรู

บันทึกวันที่ ๒๘ สิงหาคม พ.ศ.๒๕๖๒